Libro de los Salmos
Salmos, Capítulo LXXXVII
Cántico y Salmo. — El profeta representa a Dios la enormidad de sus trabajos, débil figura de los del Redentor en su pasión.
1 Para los hijos de Coré, hasta el fin, sobre Mahelet: para cantarse alternativamente. Instrucción de Emán Ezrahita. 1 Canticum Psalmi, filiis Core, in finem, pro Maheleth ad respondendum. Intellectus Eman Ezrahitæ.
2 Señor Dios de mi salud, día y noche estoy clamando en tu presencia. 2 Domine, Deus salutis meæ, in die clamavi et nocte coram te.
3 Sea recibida mi oración en tu presencia: da oídos a mi súplica; 3 Intret in conspectu tuo oratio mea, inclina aurem tuam ad precem meam.
4 Porque mi alma está harta de males, y tengo ya un pie en el sepulcro. 4 Quia repleta est malis anima mea, et vita mea inferno appropinquavit.
5 Ya me cuentan entre los muertos: he venido a ser como un hombre desamparado de todos, 5 Æstimatus sum cum descendentibus in lacum, factus sum sicut homo sine adjutorio,
6 Manumitido entre los muertosa:—como los acuchillados que yacen en los sepulcros; y de quienes no te acuerdas ya, como desechados de tu mano. 6 inter mortuos liber; sicut vulnerati dormientes in sepulchris, quorum non es memor amplius, et ipsi de manu tua repulsi sunt.
7 Pusiéronme en un profundo calabozo, en lugares tenebrosos, entre las sombras de la muerte. 7 Posuerunt me in lacu inferiori, in tenebrosis, et in umbra mortis.
8 Tu furor carga de firme sobre mí, y has hecho que se estrellaran en mí todas las olas. 8 Super me confirmatus est furor tuus, et omnes fluctus tuos induxisti super me.
9 Alejaste de mí mis conocidos: miráronme como objeto de su abominación.—Cogido estoy, y no hallo salida: 9 Longe fecisti notos meos a me; posuerunt me abominationem sibi. Traditus sum, et non egrediebar;
10 Me flaquearon de miseria los ojos.—Á ti clamé, oh Señor, todo el día: hacia ti tuve extendidas mis manos. 10 oculi mei languerunt præ inopia. Clamavi ad te, Domine, tota die; expandi ad te manus meas.
11 ¿Harás tú por ventura milagros en favor de los finados? ¿Acaso los médicos los resucitarán, para que canten tus alabanzas? 11 Numquid mortuis facies mirabilia? aut medici suscitabunt, et confitebuntur tibi?
12 ¿Habrá tal vez alguno que en el sepulcro publique tus misericordias, o desde la tumba tu verdad? 12 Numquid narrabit aliquis in sepulchro misericordiam tuam, et veritatem tuam in perditione?
13 ¿Cómo han de ser conocidas en las tinieblas tus maravillas, ni tu justicia en la región del olvido? 13 Numquid cognoscentur in tenebris mirabilia tua? et justitia tua in terra oblivionis?
14 Por eso yo clamo a ti, oh Señor, y me adelanto a la aurora para presentarte mi oración. 14 Et ego ad te, Domine, clamavi, et mane oratio mea præveniet te.
15 ¿Por qué, oh Señor, desechas mis ruegos y me escondes tu rostro? 15 Ut quid, Domine, repellis orationem meam; avertis faciem tuam a me?
16 Yo viví pobre, y crieme en trabajos desde mi tierna edad: no bien fui ensalzado, cuando me vi humillado y abatido. 16 Pauper sum ego, et in laboribus a juventute mea; exaltatus autem, humiliatus sum et conturbatus.
17 Sobre mí ha recaído tu ira; y tus terrores me conturbaron. 17 In me transierunt iræ tuæ, et terrores tui conturbaverunt me: