viernes, 20 de noviembre de 2026 ✠ San Félix de Valois, Confesor Abstinencia

Libro de los Salmos

Salmos, Capítulo XXXVII

David, afligido por sus pecados, recurre a la misericordia de Dios.

1 Salmo de David para recuerdo; en sábado. 1 Psalmus David, in rememorationem de sabbato.
2 Oh Señor no me reprendasa en medio de tu saña; ni en medio de tu cólera me castigues: 2 Domine, ne in furore tuo arguas me, neque in ira tua corripias me:
3 Porque se me han enclavado tus saetas, y has cargado sobre mí tu mano. 3 quoniam sagittæ tuæ infixæ sunt mihi, et confirmasti super me manum tuam.
4 No hay parte sana en todo mi cuerpo, a causa de tu indignación: se me estremecen los huesos cuando considero mis pecados. 4 Non est sanitas in carne mea, a facie iræ tuæ; non est pax ossibus meis, a facie peccatorum meorum:
5 Porque mis maldades sobrepujan por encima de mi cabeza; y como una carga pesada me tienen agobiado. 5 quoniam iniquitates meæ supergressæ sunt caput meum, et sicut onus grave gravatæ sunt super me.
6 Enconáronse, y corrompiéronse mis llagas, a causa de mi necedad. 6 Putruerunt et corruptæ sunt cicatrices meæ, a facie insipientiæ meæ.
7 Estoy hecho una miseria, y encorvado hasta el suelo: ando todo el día cubierto de tristeza. 7 Miser factus sum et curvatus sum usque in finem; tota die contristatus ingrediebar.
8 Porque mis entrañas están llenas de ardorb, y no hay en mi cuerpo parte sana. 8 Quoniam lumbi mei impleti sunt illusionibus, et non est sanitas in carne mea.
9 Afligido estoy y abatido en extremo: la fuerza de los gemidos de mi corazón me hace prorrumpir en alaridos. 9 Afflictus sum, et humiliatus sum nimis; rugiebam a gemitu cordis mei.
10 Oh Señor, bien ves todos mis deseos, y no se te ocultan mis gemidos. 10 Domine, ante te omne desiderium meum, et gemitus meus a te non est absconditus.
11 Mi corazón está conturbado: he perdido mis fuerzas; y hasta la misma luz de mis ojos me ha faltado yac. 11 Cor meum conturbatum est; dereliquit me virtus mea, et lumen oculorum meorum, et ipsum non est mecum.
12 Mis amigos y mis deudos arrimáronse y apostáronse contra mí;—y mis allegados se pararon a lo lejos. 12 Amici mei et proximi mei adversum me appropinquaverunt, et steterunt; et qui juxta me erant, de longe steterunt: et vim faciebant qui quærebant animam meam.
13 Entre tanto aquellos que procuraban mi muerte, hacían todos sus esfuerzos;—y los que anhelaban el dañarme, hablaban mil sandeces; y estaban todo el día maquinando engaños. 13 Et qui inquirebant mala mihi, locuti sunt vanitates, et dolos tota die meditabantur.
14 Pero yo, como si fuera sordo, no los escuchaba: y estaba como mudo, sin abrir la boca. 14 Ego autem, tamquam surdus, non audiebam; et sicut mutus non aperiens os suum.
15 Y me hice como quien nada oye, ni tiene palabras con que replicar. 15 Et factus sum sicut homo non audiens, et non habens in ore suo redargutiones.
16 Porque en ti tengo puesta, Señor, mi esperanza: tú me oirás, oh Señor Dios mío. 16 Quoniam in te, Domine, speravi; tu exaudies me, Domine Deus meus.
17 Pues yo dije: No triunfen de mí mis enemigos; los cuales cuando ven vacilantes mis pies, se vanaglorian contra mí. 17 Quia dixi: Nequando supergaudeant mihi inimici mei; et dum commoventur pedes mei, super me magna locuti sunt.
18 Verdad es que yo estoy resignado para el castigo; y siempre tengo presente mi dolor. 18 Quoniam ego in flagella paratus sum, et dolor meus in conspectu meo semper.
19 Yo mismo confesaré mi iniquidad, y andaré siempre pensativo por causa de mi pecado. 19 Quoniam iniquitatem meam annuntiabo, et cogitabo pro peccato meo.
20 Entre tanto mis enemigos viven, y se han hecho más fuertes que yo; y hanse multiplicado los que me aborrecen injustamente. 20 Inimici autem mei vivunt, et confirmati sunt super me: et multiplicati sunt qui oderunt me inique.
21 Los que vuelven mal por bien murmuraban de mí, porque seguía la virtud. 21 Qui retribuunt mala pro bonis detrahebant mihi, quoniam sequebar bonitatem.
22 ¡Ah! No me desampares, Señor Dios mío; no te apartes de mí: 22 Ne derelinquas me, Domine Deus meus; ne discesseris a me.
23 Acude prontamente a socorrerme, oh Señor Dios Salvador mío. 23 Intende in adjutorium meum, Domine Deus salutis meæ.
archive.org
Página de la edición de Barcelona, 1884