jueves, 19 de noviembre de 2026 ✠ Santa Isabel de Hungría, Viuda

Libro de los Salmos

Salmos, Capítulo XLIII

El pueblo de Israel, perseguido por los idólatras, se consuela con la memoria de los beneficios de Dios, e implora humildemente el auxilio del cielo.

1 Para el fin a los hijos de Coré: Salmo de inteligencia. 1 In finem. Filiis Core ad intellectum.
2 Nosotros, oh Dios, hemos oído por nuestros propios oídos, nuestros padres nos han contado—las obras que tú hiciste en sus días, y en los tiempos antiguos. 2 Deus, auribus nostris audivimus, patres nostri annuntiaverunt nobis, opus quod operatus es in diebus eorum, et in diebus antiquis.
3 Tu mano extirpó de esta tierra las naciones, y los plantaste a ellos: tú abatiste aquellos pueblos, y los expelistea. 3 Manus tua gentes disperdidit, et plantasti eos; afflixisti populos, et expulisti eos.
4 Porque no conquistaron este país con su espada, ni fue su brazo el que los salvó;—sino tu diestra y tu brazob, y la luz dimanada de tu rostro: porque te complaciste en ellos. 4 Nec enim in gladio suo possederunt terram, et brachium eorum non salvavit eos: sed dextera tua et brachium tuum, et illuminatio vultus tui, quoniam complacuisti in eis.
5 Tú eres, tú mismo el Rey mío, y mi Dios; tú que decretas las victorias de Jacob. 5 Tu es ipse rex meus et Deus meus, qui mandas salutes Jacob.
6 Con tu ayuda arrojaremos al aire y voltearemosc a nuestros enemigos, y en tu nombre despreciaremosd a los que se levantan contra nosotros. 6 In te inimicos nostros ventilabimus cornu, et in nomine tuo spernemus insurgentes in nobis.
7 Que no he de confiar yo en mi arco, ni me ha de salvar mi espada; 7 Non enim in arcu meo sperabo, et gladius meus non salvabit me:
8 Pues tú nos salvaste de los que nos afligían, y tú confundiste a los que nos odiaban. 8 salvasti enim nos de affligentibus nos, et odientes nos confudisti.
9 En Dios nos gloriaremos todo el día, y tu Nombre alabaremos para siempre. 9 In Deo laudabimur tota die, et in nomine tuo confitebimur in sæculum.
10 Mas ahora nos has desechado y cubierto de confusión: y ya no sales, oh Dios, a la frente de nuestros ejércitos. 10 Nunc autem repulisti et confudisti nos, et non egredieris, Deus, in virtutibus nostris.
11 Nos hiciste volver las espaldas a nuestros enemigos; y que fuésemos presa de los que nos aborrecen. 11 Avertisti nos retrorsum post inimicos nostros, et qui oderunt nos diripiebant sibi.
12 Entregástenos como ovejas para el mataderoe, y nos has dispersado entre las naciones. 12 Dedisti nos tamquam oves escarum, et in gentibus dispersisti nos.
13 Has vendido a tu pueblo de balde: y no hubo concurrencia en su mercado o venta. 13 Vendidisti populum tuum sine pretio, et non fuit multitudo in commutationibus eorum.
14 Haznos hecho objeto de oprobio para nuestros vecinos, la mofa y el escarnio de los que nos rodean: 14 Posuisti nos opprobrium vicinis nostris; subsannationem et derisum his qui sunt in circuitu nostro.
15 Has hecho que seamos la fábula de las naciones, y el ludibrio de los pueblos. 15 Posuisti nos in similitudinem gentibus; commotionem capitis in populis.
16 Todo el día tengo delante de los ojos mi ignominia, y está mi rostro cubierto de confusión, 16 Tota die verecundia mea contra me est, et confusio faciei meæ cooperuit me:
17 Oyendo la voz del que me zahiere y llena de vituperios, y viendo triunfante a mi enemigo y perseguidor. 17 a voce exprobrantis et obloquentis, a facie inimici et persequentis.
18 Todas estas cosas nos han sobrevenido: mas no por eso nos hemos olvidado de ti, ni hemos cometido iniquidad contra tu alianza. 18 Hæc omnia venerunt super nos; nec obliti sumus te, et inique non egimus in testamento tuo.
19 No se ha rebelado nuestro corazón: ni has permitidof que se desviasen de tu senda nuestros pasos; 19 Et non recessit retro cor nostrum; et declinasti semitas nostras a via tua:
20 Aunque nos humillabas en un lugar de aflicción donde nos cubría una sombra de muerte. 20 quoniam humiliasti nos in loco afflictionis, et cooperuit nos umbra mortis.
21 Si nos hemos olvidado del Nombre de nuestro Dios, y si extendimos las manos hacia un Dios extraño, 21 Si obliti sumus nomen Dei nostri, et si expandimus manus nostras ad deum alienum,
22 ¿Por ventura Dios no nos ha de pedir cuenta de tales cosas? Porque él conoce los secretos del corazón.—El hecho es, que por amor de ti estamos todos los días destinados a la muerte: somos reputados como ovejas para el matadero. 22 nonne Deus requiret ista? ipse enim novit abscondita cordis. Quoniam propter te mortificamur tota die; æstimati sumus sicut oves occisionis.
23 Levántate, oh Señor, ¿por qué haces como que duermes? levántate, y no nos desampares para siempre. 23 Exsurge; quare obdormis, Domine? exsurge, et ne repellas in finem.
24 ¿Cómo es que retiras de nosotros tu rostro, y te olvidas de nuestra miseria y tribulación? 24 Quare faciem tuam avertis? oblivisceris inopiæ nostræ et tribulationis nostræ?
25 Porque nuestra alma está humillada hasta el polvo: y estamos postrados en tierra, pegado nuestro pecho al suelo. 25 Quoniam humiliata est in pulvere anima nostra; conglutinatus est in terra venter noster.
26 Levántate, oh Señor, socórrenos; y redímenos por amor de tu Nombre. 26 Exsurge, Domine, adjuva nos, et redime nos propter nomen tuum.
archive.org
Página de la edición de Barcelona, 1884