jueves, 19 de noviembre de 2026 ✠ Santa Isabel de Hungría, Viuda

Libro de los Salmos

Salmos, Capítulo CI

El Salmista, en nombre de todo Israel, implora la misericordia de Dios, y suspira por el Salvador que ha de restablecer a Jerusalén y a todo el pueblo en su gracia.

1 Oración de un miserable, que hallándose atribulado, derrama en la presencia del Señor sus plegarias. 1 Oratio pauperis, cum anxius fuerit, et in conspectu Domini effuderit precem suam.
2 Escucha, oh Señor, benignamente mis ruegos; y lleguen hasta ti mis clamores. 2 Domine, exaudi orationem meam, et clamor meus ad te veniat.
3 No apartes de mí tu rostro: en cualquier ocasión en que me halle atribulado, dígnate de oírme.—Acude luego a mí, siempre que te invocare; 3 Non avertas faciem tuam a me: in quacumque die tribulor, inclina ad me aurem tuam; in quacumque die invocavero te, velociter exaudi me.
4 Porque como humo han desaparecido mis días, y áridos están mis huesos como leña seca. 4 Quia defecerunt sicut fumus dies mei, et ossa mea sicut cremium aruerunt.
5 Estoy marchito como el heno, árido está mi corazón; pues hasta de comer mi pan me he olvidadoa. 5 Percussus sum ut fœnum, et aruit cor meum, quia oblitus sum comedere panem meum.
6 De puro gritar y gemir me he quedado con sola la piel pegada a los huesos. 6 A voce gemitus mei adhæsit os meum carni meæ.
7 Me he vuelto semejante al pelícano, que habita en la soledad: parézcome al búho en su triste albergueb. 7 Similis factus sum pellicano solitudinis; factus sum sicut nycticorax in domicilio.
8 Paso insomnes las noches, y vivo cual pájaro que se está solitario sobre los tejados. 8 Vigilavi, et factus sum sicut passer solitarius in tecto.
9 Zahiérenme toda el día mis enemigos, y aquellos que me alababan se han conjurado contra mí. 9 Tota die exprobrabant mihi inimici mei, et qui laudabant me adversum me jurabant:
10 Porque el alimento que tomo va mezclado con la ceniza; y mis lágrimas se mezclan con mi bebidac, 10 quia cinerem tamquam panem manducabam, et potum meum cum fletu miscebam,
11 Á vista de tu ira e indignación; pues me levantaste en alto para estrellarmed. 11 a facie iræ et indignationis tuæ: quia elevans allisisti me.
12 Como sombra han pasado mis días, y heme secado como el heno. 12 Dies mei sicut umbra declinaverunt, et ego sicut fœnum arui.
13 Pero tú, Señor, permaneces para siempre, y tu memoria pasará de generación en generación. 13 Tu autem, Domine, in æternum permanes, et memoriale tuum in generationem et generationem.
14 Tú te levantarás, y tendrás lástima de Sión; porque tiempo es de apiadarte de ella, llegó ya el plazo. 14 Tu exsurgens misereberis Sion, quia tempus miserendi ejus, quia venit tempus:
15 Y porque hasta sus mismas ruinas son amadas de tus siervos, y miran estos con afición aun al polvo de aquella tierra. 15 quoniam placuerunt servis tuis lapides ejus, et terræ ejus miserebuntur.
16 Entonces, oh Señor, las naciones temerán tu santo Nombre, y todos los reyes de la tierra respetarán tu gloria. 16 Et timebunt gentes nomen tuum, Domine, et omnes reges terræ gloriam tuam:
17 Porque el Señor reedificará a Sión, en donde se dejará ver con toda majestad. 17 quia ædificavit Dominus Sion, et videbitur in gloria sua.
18 Él atendió a la oración de los humildes, y no despreció sus plegarias. 18 Respexit in orationem humilium et non sprevit precem eorum.
19 Escríbanse estas cosas para la generación venidera; y el pueblo que será creado glorificará al Señor: 19 Scribantur hæc in generatione altera, et populus qui creabitur laudabit Dominum.
20 Porque desde su excelso Santuario inclinó los ojos hacia nosotros. Púsose el Señor desde el cielo a mirar la tierra, 20 Quia prospexit de excelso sancto suo; Dominus de cælo in terram aspexit:
21 Para escuchar los gemidos de los que estaban entre cadenas, para libertar a los sentenciados o destinados a muerte, 21 ut audiret gemitus compeditorum; ut solveret filios interemptorum:
22 Á fin de que prediquen en Sión el Nombre del Señor, y sus alabanzas en Jerusalén: 22 ut annuntient in Sion nomen Domini, et laudem ejus in Jerusalem:
23 Entonces que los pueblos y reyes se reunirán para servir juntos al Señor. 23 in conveniendo populos in unum, et reges, ut serviant Domino.
24 Dijo el justo en medio de su florida edade: Manifiéstame, oh Señor, el corto número de mis días. 24 Respondit ei in via virtutis suæ: Paucitatem dierum meorum nuntia mihi:
25 No me llames a la mitad de mi vida: eternos son tus añosf. 25 ne revoces me in dimidio dierum meorum, in generationem et generationem anni tui.
26 Oh Señor, tú eres el que al principio criaste la tierra: los cielos obra son de tus manos. 26 Initio tu, Domine, terram fundasti, et opera manuum tuarum sunt cæli.
27 Estos perecerán; pero tú eres inmutable. Vendrán a gastarse como un vestido.—Y mudaraslos como quien muda una capa, y mudados quedaráng. 27 Ipsi peribunt, tu autem permanes; et omnes sicut vestimentum veterascent. Et sicut opertorium mutabis eos, et mutabuntur;
28 Mas tú eres siempre el mismo; y tus años no tendrán fin. 28 tu autem idem ipse es, et anni tui non deficient.
29 Los hijos de tus siervos habitarán tranquilos en Jerusalén, y su descendencia quedará arraigada por los siglos de los siglos. 29 Filii servorum tuorum habitabunt, et semen eorum in sæculum dirigetur.
archive.org
Página de la edición de Barcelona, 1884