Libro de los Salmos
Salmos, Capítulo CXLV
Debemos poner nuestra confianza en Dios, no en los hombres: alabar su poder, bondad y fidelidad, y celebrar su reino eterno.
2 Alaba al Señor, oh alma mía: sí, he de alabar al Señor toda mi vida: mientras yo existiere, cantaré himnos a mi Dios.—¡Ah! no queráis confiar en los poderosos de la tierra, 2 Lauda, anima mea, Dominum. Laudabo Dominum in vita mea; psallam Deo meo quamdiu fuero. Nolite confidere in principibus,
3 En hijos de hombres, los cuales no tienen en su mano la salud. 3 in filiis hominum, in quibus non est salus.
4 Saldrá su espíritu del cuerpoa, y volverán a ser polvo: entonces se desvanecerán como humo todos sus proyectos. 4 Exibit spiritus ejus, et revertetur in terram suam; in illa die peribunt omnes cogitationes eorum.
5 Dichoso aquel que tiene por protector al Dios de Jacob, el que tiene puesta su esperanza en el Señor Dios suyo, 5 Beatus cujus Deus Jacob adjutor ejus, spes ejus in Domino Deo ipsius:
6 Criador del cielo y de la tierra, del mar y de cuanto ellos contienenb: 6 qui fecit cælum et terram, mare, et omnia quæ in eis sunt.
7 El cual mantiene eternamente la verdad de sus promesas, hace justicia a los que padecen agravios, da de comer a los hambrientos.—El mismo Señor da libertad a los que están encadenados: 7 Qui custodit veritatem in sæculum; facit judicium injuriam patientibus; dat escam esurientibus. Dominus solvit compeditos;
8 El Señor alumbra a los ciegos.—El Señor levanta a los caídos: ama el Señor a todos los justos. 8 Dominus illuminat cæcos. Dominus erigit elisos; Dominus diligit justos.