jueves, 19 de noviembre de 2026 ✠ Santa Isabel de Hungría, Viuda

Libro de los Salmos

Salmos, Capítulo LXXVI

El justo atribulado clama incesantemente a Dios, y se consuela meditando las maravillas del Señor.

1 Para el fin: Para Iditún: Salmo de Asaf. 1 In finem, pro Idithun. Psalmus Asaph.
2 Alcé mi voz, y clamé al Señor: a Dios clamé, y me atendió. 2 Voce mea ad Dominum clamavi; voce mea ad Deum, et intendit mihi.
3 En el día de mi tribulación acudí solícito a Dios, levanté por la noche mis manos hacia él, y no quedé burlado.—Se había negado mi alma a todo consuelo: 3 In die tribulationis meæ Deum exquisivi; manibus meis nocte contra eum, et non sum deceptus. Renuit consolari anima mea;
4 Acordeme de Dios, y me sentí bañado de gozo: ejerciteme en la meditación, y caí en un deliquioa. 4 memor fui Dei, et delectatus sum, et exercitatus sum, et defecit spiritus meus.
5 Estuvieron mis ojos abiertos antes de la madrugada: estaba como atónito, y sin articular palabra. 5 Anticipaverunt vigilias oculi mei; turbatus sum, et non sum locutus.
6 Púseme a considerar los días antiguosb, y a meditar en los años eternos. 6 Cogitavi dies antiquos, et annos æternos in mente habui.
7 En esto me ocupaba allá en mi corazón durante la noche, y lo rumiaba, y examinaba mi interiorc. 7 Et meditatus sum nocte cum corde meo, et exercitabar, et scopebam spiritum meum.
8 ¿Es posible, decía, que Dios nos ha de abandonar para siempre, o no ha de volver a sernos propicio? 8 Numquid in æternum projiciet Deus? aut non apponet ut complacitior sit adhuc?
9 ¿O que ha de privar eternamente de su misericordia a todas las generaciones venideras? 9 aut in finem misericordiam suam abscindet, a generatione in generationem?
10 ¿Ha de olvidarse Dios de usar de clemencia? ¿o detendrá con su ira el curso de sus misericordias? 10 aut obliviscetur misereri Deus? aut continebit in ira sua misericordias suas?
11 Entonces dije: Ahora comienzo a respirar: de la diestra del Altísimo me viene esta mudanza. 11 Et dixi: Nunc cœpi; hæc mutatio dexteræ Excelsi.
12 Traeré a la memoria las obras del Señor. Sí por cierto, haré memoria de las maravillas que has hecho desde el principio. 12 Memor fui operum Domini, quia memor ero ab initio mirabilium tuorum:
13 Y meditaré todas tus obras, y consideraré tus designios. 13 et meditabor in omnibus operibus tuis, et in adinventionibus tuis exercebor.
14 ¡Oh Dios! santo es tu camino. ¿Qué Dios hay que sea grande como el Dios nuestro? 14 Deus, in sancto via tua: quis deus magnus sicut Deus noster?
15 Tú eres el Dios, autor de los prodigios.—Tú hiciste manifiesto a los pueblos tu poderío: 15 Tu es Deus qui facis mirabilia: notam fecisti in populis virtutem tuam.
16 Con tu brazo redimiste a tu pueblo, a los hijos de Jacob y de Joseph. 16 Redemisti in brachio tuo populum tuum, filios Jacob et Joseph.
17 Viéronte las aguasd, oh Dios, viéronte las aguas, y se llenaron de temor, y estremeciéronse los abismos. 17 Viderunt te aquæ, Deus; viderunt te aquæ, et timuerunt: et turbatæ sunt abyssi.
18 Grande fue el estruendo de las aguas: tronaron las nubes: atravesaron tus rayos, 18 Multitudo sonitus aquarum; vocem dederunt nubes. Etenim sagittæ tuæ transeunt;
19 Girando en tornoe la voz de tus truenos.—Relumbraron tus relámpagos por toda la redondez de la tierra: toda ella se estremeció, y tembló. 19 vox tonitrui tui in rota. Illuxerunt coruscationes tuæ orbi terræ; commota est, et contremuit terra.
20 Te abriste camino dentro del mar; caminaste por en medio de muchas aguas, y no se conocerán los vestigios de tus pisadas. 20 In mari via tua, et semitæ tuæ in aquis multis, et vestigia tua non cognoscentur.
21 Condujiste a tu pueblo, como otras tantas ovejas, por el ministerio de Moisés y de Aarón. 21 Deduxisti sicut oves populum tuum, in manu Moysi et Aaron.
archive.org
Página de la edición de Barcelona, 1884