Libro de Job
Job, Capítulo XXVII
Insiste Job en su defensa, y describe el infeliz paradero de los impíos.
1 Prosiguió todavía Job su parábolaa, y dijo: 1 Addidit quoque Job, assumens parabolam suam, et dixit:
2 Vive Dios, el cual parece que ha abandonado mi causab, y el Todopoderoso que ha sumergido mi alma en la aflicción; 2 Vivit Deus, qui abstulit judicium meum, et Omnipotens, qui ad amaritudinem adduxit animam meam.
3 Que mientras haya aliento en mí, y me conserve Dios la respiración, 3 Quia donec superest halitus in me, et spiritus Dei in naribus meis,
4 No han de pronunciar mis labios cosa injusta, ni saldrá de mi boca dolo ni mentira. 4 non loquentur labia mea iniquitatem, nec lingua mea meditabitur mendacium.
5 Lejos de mí el teneros por justosc: hasta que fallezca, no desistiré de defender mi inocencia. 5 Absit a me ut justos vos esse judicem: donec deficiam, non recedam ab innocentia mea.
6 No abandonaré la justificación que he comenzado a hacer de mi conducta; puesto que nada me remuerde mi conciencia en todo el discurso de mi vida. 6 Justificationem meam, quam cœpi tenere, non deseram: neque enim reprehendit me cor meum in omni vita mea.
7 Sea tenido por un impío mi enemigod, y por un injusto mi adversario. 7 Sit ut impius, inimicus meus, et adversarius meus quasi iniquus.
8 Porque ¿qué esperanza queda al hipócrita después de sus avarientas rapiñas, si Dios no salva su alma? 8 Quæ est enim spes hypocritæ, si avare rapiat, et non liberet Deus animam ejus?
9 ¿Es acaso que Dios ha de escuchar sus clamores, cuando le sobrevenga la tribulación? 9 Numquid Deus audiet clamorem ejus, cum venerit super eum angustia?
10 ¿O podrá hallar consuelo en el Todopoderoso, e invocar a Dios en todo tiempo? No por cierto. 10 aut poterit in Omnipotente delectari, et invocare Deum omni tempore?
11 Yo con el favor de Dios os enseñaré las disposiciones del Omnipotentee: no os ocultaré nada. 11 Docebo vos per manum Dei quæ Omnipotens habeat, nec abscondam.
12 Bien veo que todos vosotros las sabéis: mas ¿por qué gastáis el tiempo inútilmente en vanos discursos? 12 Ecce vos omnes nostis: et quid sine causa vana loquimini?
13 Oíd cuál será la suerte que Dios destina al impío, y la herencia que los hombres violentos recibirán del Todopoderoso. 13 Hæc est pars hominis impii apud Deum, et hæreditas violentorum, quam ob Omnipotente suscipient.
14 Si se multiplicaren sus hijos, caerán al filo de la espada, y sus nietos nunca se verán hartos de pan. 14 Si multiplicati fuerint filii ejus, in gladio erunt, et nepotes ejus non saturabuntur pane:
15 Los que quedaren de su linaje, serán sepultados luego de muertosf, ni harán duelo sus viudas. 15 qui reliqui fuerint ex eo sepelientur in interitu, et viduæ illius non plorabunt.
16 Aunque haya amontonado plata como tierra, y preparado vestidos tan fácilmente como se hace el barro, 16 Si comportaverit quasi terram argentum, et sicut lutum præparaverit vestimenta:
17 Él en efecto los tendrá de prevención; mas el que se vestirá de ellos será el justo, y el inocente disfrutará y distribuirá la plata. 17 præparabit quidem, sed justus vestietur illis, et argentum innocens dividet.
18 Edificó su casa como hace la polillag, y como la cabaña que suele formar el guardah. 18 Ædificavit sicut tinea domum suam, et sicut custos fecit umbraculum.
19 En muriendo el rico nada llevará consigo; abrirá los ojos de su alma, y se hallará sin nada. 19 Dives, cum dormierit, nihil secum auferet: aperiet oculos suos, et nihil inveniet.
20 Sorprenderále una avenida de miserias; quedará oprimido por la tempestad nocturna. 20 Apprehendet eum quasi aqua inopia: nocte opprimet eum tempestas.
21 Un viento abrasador le arrebatará y arrancará de cuajo; y a manera de un huracán le llevarái lejos de su sitio. 21 Tollet eum ventus urens, et auferet, et velut turbo rapiet eum de loco suo.