jueves, 19 de noviembre de 2026 ✠ Santa Isabel de Hungría, Viuda

Libro de Job

Job, Capítulo XIX

Job acusa de crueldad a sus amigos: expone lo acerbo de sus dolores y se consuela con la esperanza de la resurrección.

1 Replicando Job a esto, dijo: 1 Respondens autem Job, dixit:
2 ¿Hasta cuándo habéis de afligir mi alma, y molerme con esos discursos? 2 Usquequo affligitis animam meam, et atteritis me sermonibus?
3 Ya por la décima, o milésima vez os empeñáis en confundirmea; ni os avergonzáis de oprimirmeb. 3 En decies confunditis me, et non erubescitis opprimentes me.
4 Demos en hora buena que yo haya errado en mis respuestas, el yerro mío contra mí serác. 4 Nempe etsi ignoravi, mecum erit ignorantia mea.
5 Pero vosotros os erguís contra mí, y me redargüís por las humillaciones que padezco. 5 At vos contra me erigimini, et arguitis me opprobriis meis.
6 A lo menos entended de una vez, que Dios no me atribula, ni descarga sobre mí sus azotes, según tela de juiciod. 6 Saltem nunc intelligite quia Deus non æquo judicio afflixerit me, et flagellis suis me cinxerit.
7 Mas ¡ay! Si en la violencia de los dolores que padezco, clamo altamente, nadie me escucha: voceo, y no hay quien me haga justiciae. 7 Ecce clamabo, vim patiens, et nemo audiet; vociferabor, et non est qui judicet.
8 El Señor ha cerrado por todas partes la senda de dolor por la cual ando: y no hallo por donde salir, pues ha cubierto de tinieblas el camino que llevo. 8 Semitam meam circumsepsit, et transire non possum: et in calle meo tenebras posuit.
9 Despojóme de mi gloria, y me quitó la corona de la cabezaf. 9 Spoliavit me gloria mea, et abstulit coronam de capite meo.
10 Arruinóme del todo, y así perezco, y como a un árbol arrancado de raíz, me ha privado de toda mi esperanza. 10 Destruxit me undique, et pereo: et quasi evulsæ arbori abstulit spem meam.
11 Su furor está encendido contra mí, y me trata como a enemigo. 11 Iratus est contra me furor ejus, et sic me habuit quasi hostem suum.
12 Vinieron de tropel sus tropas de gastadores, y abriéronse un camino para pasar por encima de mí y hollarme, y sitiaron con cerco mi morada. 12 Simul venerunt latrones ejus, et fecerunt sibi viam per me, et obsederunt in gyro tabernaculum meum.
13 A mis hermanos los alejó de mí; y los conocidos míos se retiraron de mí como si fuesen extraños. 13 Fratres meos longe fecit a me, et noti mei quasi alieni recesserunt a me.
14 Los parientes me han abandonado, y los que me conocían se han olvidado de mí. 14 Dereliquerunt me propinqui mei, et qui me noverant obliti sunt mei.
15 Los que moraban en mi casa, y mis propias criadas me han tratado como a extraño, y he parecido a sus ojos como un hombre nunca visto. 15 Inquilini domus meæ et ancillæ meæ sicut alienum habuerunt me, et quasi peregrinus fui in oculis eorum.
16 He llamado a mi siervo, y no me ha respondido por más plegarias que le hacia con mi propia boca. 16 Servum meum vocavi, et non respondit: ore proprio deprecabar illum.
17 Mi mujer ha tenido asco de mi hálito, y he tenido que presentar súplicas a los hijos de mis entrañas. 17 Halitum meum exhorruit uxor mea, et orabam filios uteri mei.
18 Aun los tontos me despreciaban, y a espaldas mías murmuraban de mí. 18 Stulti quoque despiciebant me: et cum ab eis recessissem, detrahebant mihi.
19 Los que en otro tiempo eran mis consejeros, me abominan; y el amigo a quien más amaba, ese me ha vuelto las espaldas. 19 Abominati sunt me quondam consiliarii mei, et quem maxime diligebam, aversatus est me.
20 Mis huesos, consumidas ya las carnes, están pegados a mi piel, y solo me han quedado los labios en torno de mis dientes. 20 Pelli meæ, consumptis carnibus, adhæsit os meum, et derelicta sunt tantummodo labia circa dentes meos.
21 Compadeceos de mí, a lo menos vosotros que sois mis amigos, compadeceos de mí: ya que la mano del Señor me ha herido. 21 Miseremini mei, miseremini mei saltem vos, amici mei, quia manus Domini tetigit me.
22 ¿Por qué me perseguís vosotros como si estuvieseis en lugar de Diosg, y os cebáis en mis carnesh? 22 Quare persequimini me sicut Deus, et carnibus meis saturamini?
23 ¡Oh ¿quién me diera que las palabras que voy a proferir se conservasen escritas? ¿Quién me diera que se imprimiesen en libro, o tablilla, 23 Quis mihi tribuat ut scribantur sermones mei? quis mihi det ut exarentur in libro
24 Con punzón de hierro, y se esculpiesen en planchas de plomo, o con el cincel se grabasen en pedernali? 24 stylo ferreo et plumbi lamina, vel celte sculpantur in silice?
25 Porque yo sé que vive mi Redentor, y que yo he de resucitar del polvo de la tierra en el último día, 25 Scio enim quod redemptor meus vivit, et in novissimo die de terra surrecturus sum:
26 Y de nuevo he de ser revestido de esta piel mía, y en esta mi carnej veré a mi Dios: 26 et rursum circumdabor pelle mea, et in carne mea videbo Deum meum:
27 A quien he de ver yo mismo en persona y no por medio de otro, y a quien contemplarán los mismos ojos míos. Esta es la esperanza que en mi pecho tengo depositada. 27 quem visurus sum ego ipse, et oculi mei conspecturi sunt, et non alius: reposita est hæc spes mea in sinu meo.
28 Pues ¿por qué decís ahora vosotros: Persigámosle, y agarrémonos de algún dicho principal suyo para acusarle y calumniarle? 28 Quare ergo nunc dicitis: Persequamur eum, et radicem verbi inveniamus contra eum?
29 Huid del filo de la espada de Dios: porque hay una espada vengadora de las injusticias y calumnias: y tened entendido que hay un juiciok. 29 Fugite ergo a facie gladii, quoniam ultor iniquitatum gladius est: et scitote esse judicium.
archive.org
Página de la edición de Barcelona, 1884