Libro de Job
Job, Capítulo XVII
Prosigue Job sus lamentos: acusa a sus amigos de necios, porque solo admiten remuneración en esta vida.
1 Mi espíritu se va extenuando: acórtanse mis días, y solo me resta el sepulcro. 1 Spiritus meus attenuabitur; dies mei breviabuntur: et solum mihi superest sepulchrum.
2 Yo no he delinquido, y con todo mis ojos no ven sino amarguras. 2 Non peccavi, et in amaritudinibus moratur oculus meus.
3 Líbrame, oh Señor, y ponme a tu lado, y pelee contra mí la mano de quien quiera. 3 Libera me, Domine, et pone me juxta te, et cujusvis manus pugnet contra me.
4 Tú has alejado la sabiduría del corazón de estosa: por tanto no serán ensalzadosb. 4 Cor eorum longe fecisti a disciplina: propterea non exaltabuntur.
5 El unoc promete ya los despojos de la victoria a sus compañeros: mas los ojos de sus hijos se consumiránd. 5 Prædam pollicetur sociis, et oculi filiorum ejus deficient.
6 Él me ha hecho la fábula del vulgo, y soy a sus ojos un escarmientoe. 6 Posuit me quasi in proverbium vulgi, et exemplum sum coram eis.
7 Por el gran pesarf he perdido la luz de mis ojos, y los miembros de mi cuerpo han quedado casi aniquilados. 7 Caligavit ab indignatione oculus meus, et membra mea quasi in nihilum redacta sunt.
8 Pasmaránse los justos de esto que me pasa, y el inocente se irritará contra el hipócrita. 8 Stupebunt justi super hoc, et innocens contra hypocritam suscitabitur.
9 Como quiera, el justo proseguirá su camino, y el que obra bien se fortalecerá más en el bien obrar. 9 Et tenebit justus viam suam, et mundis manibus addet fortitudinem.
10 Por tanto arrepentíos todos vosotros, y venid y veréis que no hallaré entre vosotros ninguno verdaderamente sabio. 10 Igitur omnes vos convertimini, et venite, et non inveniam in vobis ullum sapientem.
11 Mas ¡ay! huyéronse mis días felices: disipáronse como humo todos mis designios, dejando en tormento mi corazón. 11 Dies mei transierunt; cogitationes meæ dissipatæ sunt, torquentes cor meum.
12 Ellos han convertido para mí la noche en día; y después de las tinieblas espero ya de nuevo con ansia que venga la luz: 12 Noctem verterunt in diem, et rursum post tenebras spero lucem.
13 Aun cuando yo sufra con paciencia, el sepulcro será luego mi casa, y tengo ya preparado mi lecho en las tinieblas. 13 Si sustinuero, infernus domus mea est, et in tenebris stravi lectulum meum.
14 He dicho a la podredumbre: Tú eres mi padre; y a los gusanos: Vosotros sois mi madre y mi hermana. 14 Putredini dixi: Pater meus es; Mater mea, et soror mea, vermibus.