jueves, 19 de noviembre de 2026 ✠ Santa Isabel de Hungría, Viuda

Libro de Job

Job, Capítulo XXIII

Job apela del juicio de sus falsos amigos al de Dios; de cuya incomprensible providencia tiene rectas ideas.

1 Replicando a esto Job, dijo: 1 Respondens autem Job, ait:
2 Todavía mi lenguaje está lleno de amargura: y aun la mano o violencia de mi dolor sobrepuja mis gemidos. 2 Nunc quoque in amaritudine est sermo meus, et manus plagæ meæ aggravata est super gemitum meum.
3 ¡Oh, quién me diera el saber como encontrar a Dios, y poder llegar hasta su trono! 3 Quis mihi tribuat ut cognoscam et inveniam illum, et veniam usque ad solium ejus?
4 Expondría ante él mi causa, y llenaría mi boca de amorosas reconvenciones; 4 Ponam coram eo judicium, et os meum replebo increpationibus:
5 A fin de oír lo que me respondería, y entender sus razonesa. 5 ut sciam verba quæ mihi respondeat, et intelligam quid loquatur mihi.
6 No quisiera que contendiese conmigo con todo el poder y rigor de su justicia, ni que me abrumase con la mole de su grandeza. 6 Nolo multa fortitudine contendat mecum, nec magnitudinis suæ mole me premat.
7 Proponga y emplee contra mí su equidad, que entonces yo ganaré mi causab. 7 Proponat æquitatem contra me, et perveniat ad victoriam judicium meum.
8 Si voy hacia el Oriente, no se deja ver; si hacia el Poniente, tampoco le hallaré: 8 Si ad orientem iero, non apparet; si ad occidentem, non intelligam eum.
9 Si me vuelvo al Norte, nada adelanto, ¿qué haré? no podré dar con él: si al mediodía, ni aun allí le veré. 9 Si ad sinistram, quid agam? non apprehendam eum; si me vertam ad dexteram, non videbo illum.
10 Él empero tiene conocidos mis pasos, y me ha acrisolado con trabajos, como se hace con el oro que pasa por el fuego. 10 Ipse vero scit viam meam, et probavit me quasi aurum quod per ignem transit.
11 Mis pies han seguido sus huellas: he andado por sus caminos, sin desviarme nunca de ellos. 11 Vestigia ejus secutus est pes meus: viam ejus custodivi, et non declinavi ex ea.
12 He observado siempre los preceptos que han salido de sus labios, depositando en mi corazón las palabras de su boca. 12 A mandatis labiorum ejus non recessi, et in sinu meo abscondi verba oris ejus.
13 Mas él es el solo que subsiste por sí; y nadie puede trastornar sus designios, y como Señor universal cuanto le plugo, eso hizo. 13 Ipse enim solus est, et nemo avertere potest cogitationem ejus: et anima ejus quodcumque voluit, hoc fecit.
14 Cuando habrá hecho de mí aquello que haya querido, aun tiene a mano otras muchas cosas semejantes. 14 Cum expleverit in me voluntatem suam, et alia multa similia præsto sunt ei.
15 Y por esto yo me estremezco en su presencia; y cuando pienso en él, me siento agitado de temor. 15 Et idcirco a facie ejus turbatus sum, et considerans eum, timore sollicitor.
16 Dios ha ablandado mi corazón, y héchole dócil; y el Todopoderoso me ha conturbado: 16 Deus mollivit cor meum, et Omnipotens conturbavit me.
17 Pues no por las tinieblas o calamidades que tengo sobre mí, me doy por perdido; ni la densa niebla de males me ha tapado el rostroc. 17 Non enim perii propter imminentes tenebras, nec faciem meam operuit caligo.
archive.org
Página de la edición de Barcelona, 1884