jueves, 19 de noviembre de 2026 ✠ Santa Isabel de Hungría, Viuda

Libro de Job

Job, Capítulo XVI

Quéjase Job de la injusticia de sus amigos en condenarle sin pruebas; y pone al Señor por testigo de su inocencia, y de que no son sus pecados la causa de sus crueles dolores.

1 Y respondiendo Job, dijo: 1 Respondens autem Job, dixit:
2 Muchas veces he oído esas mismas cosas: consoladores bien pesados sois todos vosotros. 2 Audivi frequenter talia: consolatores onerosi omnes vos estis.
3 ¿Cuándo tendrán fin esas palabradas? ¿Hay cosa más fácil que hablar como hablasa? 3 Numquid habebunt finem verba ventosa? aut aliquid tibi molestum est, si loquaris?
4 Bien pudiera yo hablar como vosotros. Mas en verdad que si vuestra alma se hallara en el estado de la mía, 4 Poteram et ego similia vestri loqui, atque utinam esset anima vestra pro anima mea:
5 Yo sé que os consolaría, y que compasivo inclinaría hacia vosotros mi cabeza; 5 consolarer et ego vos sermonibus, et moverem caput meum super vos;
6 Os alentaría con mis palabras, y os expresarían mis labios mi compasión. 6 roborarem vos ore meo, et moverem labia mea, quasi parcens vobis.
7 Mas ahora ¿qué haré? Por más que hable, no se mitigará mi dolor; y si guardo silencio, no por eso me dejará. 7 Sed quid agam? Si locutus fuero, non quiescet dolor meus, et si tacuero, non recedet a me.
8 Al presente me ha oprimido el dolor, y están aniquilados todos mis miembrosb. 8 Nunc autem oppressit me dolor meus, et in nihilum redacti sunt omnes artus mei.
9 Las arrugas de mi piel dan testimonio contra míc; y lo que es más cruel, cierto hombred se vuelve contra mí, contradiciéndome cara a cara con falsos y calumniosos discursos. 9 Rugæ meæ testimonium dicunt contra me, et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam, contradicens mihi.
10 Reúne todo su furor contra mí, y amenazándome rechina sus dientes: hecho enemigo mío, me mira con ojos terribles. 10 Collegit furorem suum in me, et comminans mihi, infremuit contra me dentibus suis: hostis meus terribilibus oculis me intuitus est.
11 Todos mis amigos han abierto contra mí su boca, y zahiriéndome con oprobios me han abofeteadoe: se han saciado con el placer de ver mis penas. 11 Aperuerunt super me ora sua, et exprobrantes percusserunt maxillam meam: satiati sunt pœnis meis.
12 Dios me ha puesto encerrado, a disposición del inicuo, y me ha entregado en manos de los impíos. 12 Conclusit me Deus apud iniquum, et manibus impiorum me tradidit.
13 Yo aquel tan opulento y dichoso algún día, de repente he sido reducido a la nada: asiome de la cerviz el Señor, quebrantome, y púsome como por blanco de sus tiros: 13 Ego ille quondam opulentus, repente contritus sum: tenuit cervicem meam, confregit me, et posuit me sibi quasi in signum.
14 Dejóme hecho un erizo con sus dardos: cubrió de heridas mis costados sin piedad alguna, hasta esparcir por el suelo mis entrañas. 14 Circumdedit me lanceis suis; convulneravit lumbos meos: non pepercit, et effudit in terra viscera mea.
15 Me ha despedazado con heridas sobre heridas: cual gigante se ha arrojado sobre mí. 15 Concidit me vulnere super vulnus: irruit in me quasi gigas.
16 Yo llevo cosido o pegado a mi piel el ciliciof, y he cubierto de ceniza mi cabeza. 16 Saccum consui super cutem meam, et operui cinere carnem meam.
17 De tanto llorar está entumecido mi rostro, y se han cubierto de tinieblas las pupilas de mis ojos. 17 Facies mea intumuit a fletu, et palpebræ meæ caligaverunt.
18 Todas estas cosas he sufrido, sin que la iniquidad haya manchado mis obras, antes bien ofreciendo puras a Dios mis súplicas. 18 Hæc passus sum absque iniquitate manus meæ, cum haberem mundas ad Deum preces.
19 ¡Oh tierra! no cubras mi sangre, ni sofoques en tu seno mis clamores. 19 Terra, ne operias sanguinem meum, neque inveniat in te locum latendi clamor meus:
20 Mira que el testigo de mi inocencia está en el cielo, y allí arriba reside el que me conoce a fondo. 20 ecce enim in cælo testis meus, et conscius meus in excelsis.
21 Mis amigos son unos habladores y calumniadores: a Dios es a quien recurren deshechos en lágrimas mis ojos. 21 Verbosi amici mei: ad Deum stillat oculus meus:
22 ¡Y ojalá que se tratase la causa del hombre con Dios, tan públicamente como se trata la de un hijo del hombre con su competidor! 22 atque utinam sic judicaretur vir cum Deo, quomodo judicatur filius hominis cum collega suo.
23 Pues se van pasando a toda priesa mis cortos años, y yo sigo una senda por la cual no volveré ya más. 23 Ecce enim breves anni transeunt, et semitam per quam non revertar ambulo.
archive.org
Página de la edición de Barcelona, 1884