La Profecía de Jeremías
Jeremías, Capítulo XLV
Dios por medio de Jeremías reprende a Baruch, el cual se lamentaba de no tener reposo alguno; y después le consuela.
1 Palabras que dijo el profeta Jeremías a Baruch, hijo de Nerías, cuando éste escribió en el libro aquellas cosas que le dictó Jeremías, en el año cuarto de Joakim hijo de Josías rey de Judáa. Dijo Jeremías: 1 Verbum quod locutus est Jeremias propheta ad Baruch filium Neriæ, cum scripsisset verba hæc in libro ex ore Jeremiæ, anno quarto Joakim filii Josiæ regis Juda, dicens:
2 Esto te dice a ti, oh Baruch, el Señor, el Dios de Israel: 2 Hæc dicit Dominus Deus Israël ad te, Baruch:
3 Tú has exclamado: ¡Ay infeliz de mí! porque el Señor ha añadido dolor a mi dolor: Cansado estoy de gemir, y no he hallado reposo alguno. 3 Dixisti: Væ misero mihi ! quoniam addidit Dominus dolorem dolori meo: laboravi in gemitu meo, et requiem non inveni.
4 Esto dice el Señor: Tú le dirás: He aquí que yo destruyo aquellos que había ensalzado, y arranco los que había plantado, y a toda esta tierra o nación entera; 4 Hæc dicit Dominus: Sic dices ad eum: Ecce quos ædificavi, ego destruo, et quos plantavi, ego evello, et universam terram hanc:
5 ¿Y tú pides para ti portentos o cosas grandes? No tienes que pedirlas; porque he aquí que yo enviaré desastres sobre todos los hombres, dice el Señor; pero a ti te salvaré la vida en cualquier lugar a donde vayas. 5 et tu quæris tibi grandia? noli quærere, quia ecce ego adducam malum super omnem carnem, ait Dominus, et dabo tibi animam tuam in salutem in omnibus locis ad quæcumque perrexeris.