Libro de Tobías
Tobías, Capítulo III
Oración que hizo a Dios el afligido Tobías. Sara hija de Ragüel ora y ayuna tres días. Oye Dios estas oraciones, y es enviado para consolarlos el ángel Rafael.
1 Entonces Tobías prorrumpió en gemidos; y empezó a orar con lágrimas, 1 Tunc Tobias ingemuit, et cœpit orare cum lacrimis,
2 Diciendo: Justo eres, Señor, y justos son todos tus juicios; y todas tus sendas no son más que misericordia, y verdad, y justicia. 2 dicens: Justus es, Domine, et omnia judicia tua justa sunt, et omnes viæ tuæ, misericordia, et veritas, et judicium.
3 Ahora, pues, Señor, acuérdate de mí, y no tomes venganza de mis pecados, ni refresques la memoria de mis culpas, ni de las de mis padres. 3 Et nunc Domine, memor esto mei, et ne vindictam sumas de peccatis meis, neque reminiscaris delicta mea, vel parentum meorum.
4 Porque no obedecimos a tus mandamientos, por eso hemos sido saqueados, y conducidos a la esclavitud y a la muerte, y hemos venido a ser la fábula y el escarnio de todas las naciones, entre las cuales nos has desparramado. 4 Quoniam non obedivimus præceptis tuis, ideo traditi sumus in direptionem, et captivitatem, et mortem, et in fabulam, et in improperium omnibus nationibus in quibus dispersisti nos.
5 Grandes son al presente, Señor, y terribles tus juicios, porque nosotros no ponemos en obra tus preceptos, ni procedemos sinceramente delante de ti. 5 Et nunc Domine, magna judicia tua, quia non egimus secundum præcepta tua, et non ambulavimus sinceriter coram te.
6 Y ahora, oh Señor, haz de mí lo que fuere de tu agrado; y manda que sea recibido en paz mi espíritu: porque ya mejor me es morir que vivir. 6 Et nunc Domine, secundum voluntatem tuam fac mecum, et præcipe in pace recipi spiritum meum: expedit enim mihi mori magis quam vivere.
7 En aquel mismo día sucedió que Sara hija de Ragüel, que estaba en Ragésa ciudad de la Media, se oyó ultrajar de una de las criadas de su padre. 7 Eadem itaque die, contigit ut Sara filia Raguelis in Rages civitate Medorum et ipsa audiret improperium ab una ex ancillis patris sui,
8 Porque había tenido siete maridos, y un demonio llamado Asmodeo les había quitado la vida al tiempo de querer acercarse a ella. 8 quoniam tradita fuerat septem viris, et dæmonium nomine Asmodæus occiderat eos, mox ut ingressi fuissent ad eam.
9 Reprendiendo pues a la muchacha por alguna falta, ésta le replicó, diciendo: Nunca jamás veamos entre nosotros sobre la tierra hijo ni hija nacida de ti, homicida que has sido o ahogadora de tus maridos. 9 Ergo cum pro culpa sua increparet puellam, respondit ei, dicens: Amplius ex te non videamus filium aut filiam super terram, interfectrix virorum tuorum.
10 ¿Quieres tú acaso matarme también a mí, como ya has hecho con siete maridos? Á estas voces se retiró Sara al cuarto más alto de su casa; y pasó tres días y tres noches sin comer ni beber: 10 Numquid et occidere me vis, sicut jam occidisti septem viros? Ad hanc vocem perrexit in superius cubiculum domus suæ: et tribus diebus, et tribus noctibus non manducavit, neque bibit:
11 Sino que perseverando en oración suplicaba a Dios con lágrimas, que la librase de esta infamia. 11 sed in oratione persistens cum lacrimis deprecabatur Deum, ut ab isto improperio liberaret eam.
12 Al fin pues de tres días, concluida su oración, bendiciendo al Señor, 12 Factum est autem die tertia, dum compleret orationem, benedicens Dominum
13 Dijo: Bendito sea tu Nombre, oh Dios de nuestros padres, que después de tu enojo usas de misericordia, y en el tiempo de la tribulación perdonas los pecados a los que te invocan. 13 dixit: Benedictum est nomen tuum, Deus patrum nostrorum: qui cum iratus fueris, misericordiam facies, et in tempore tribulationis peccata dimittis his qui invocant te.
14 Á ti, Señor, vuelvo mi rostro, en ti fijo mis ojos. 14 Ad te, Domine, faciem meam converto; ad te oculos meos dirigo.
15 Ruégote, oh Señor, que me desates o libertes del lazo de esta ignominia, o a lo menos me saques de este mundo. 15 Peto, Domine, ut de vinculo improperii hujus absolvas me, aut certe desuper terram eripias me.
16 Tú sabes, Señor, que nunca he deseado ningún hombre, y que he conservado mi alma limpia de toda concupiscencia. 16 Tu scis, Domine, quia numquam concupivi virum, et mundam servavi animam meam ab omni concupiscentia.
17 Jamás me acompañé con gente licenciosa, ni tuve trato con los que se portan livianamente. 17 Numquam cum ludentibus miscui me, neque cum his qui in levitate ambulant, participem me præbui.
18 Que si consentí en tomar marido, fue en tu santo temor, y no por un afecto sensual y liviano. 18 Virum autem cum timore tuo, non cum libidine mea, consensi suscipere.
19 Así que, o yo fui indigna de ellos, o ellos quizá no fueron dignos de mí: porque tal vez tú me has reservado para otro esposo. 19 Et, aut ego indigna fui illis, aut illi forsitan me non fuerunt digni, quia forsitan viro alii conservasti me.
20 Porque no está al alcance del hombre el penetrar tus designios. 20 Non est enim in hominis potestate consilium tuum.
21 Lo que tiene por cierto cualquiera que te adora y sirve, es que si su vida saliere aprobada, será coronado: y si estuviere en tribulación, será librado; y si el azote del castigo descargare sobre él, podrá acogerse a tu misericordia. 21 Hoc autem pro certo habet omnis qui te colit: quod vita ejus, si in probatione fuerit, coronabitur; si autem in tribulatione fuerit, liberabitur; et si in correptione fuerit, ad misericordiam tuam venire licebit.
22 Porque tú no te deleitas en nuestra perdición: puesto que después de la tempestad das luego la bonanza, y tras de las lágrimas y suspiros infundes el júbilo o alegría. 22 Non enim delectaris in perditionibus nostris: quia post tempestatem tranquillum facis, et post lacrimationem et fletum, exultationem infundis.
23 Oh Dios de Israel, bendito sea eternamente tu santo Nombre. 23 Sit nomen tuum, Deus Israël, benedictum in sæcula.
24 Á un mismo tiempo fueron oídas las plegarias de ambos (de Tobías y Sara) en la presencia de la majestad del soberano Dios: 24 In illo tempore exauditæ sunt preces amborum in conspectu gloriæ summi Dei:
25 Y así fue despachado por el Señor el santo ángel Rafaelb, para que los libertase a ambos: las oraciones de los cuales habían sido presentadas a un tiempo en el acatamiento del Señor. 25 et missus est angelus Domini sanctus Raphaël ut curaret eos ambos, quorum uno tempore sunt orationes in conspectu Domini recitatæ.