Libro de la sabiduría
Sabiduría, Capítulo IX
Oración humilde de Salomón pidiendo a Dios la sabiduría.
1 Oh Dios de mis padresa, y Señor de misericordia, que hiciste todas cosas por medio de tu palabra, 1 Deus patrum meorum, et Domine misericordiæ, qui fecisti omnia verbo tuo,
2 Y con tu sabiduría formaste al hombre, para que fuese señor de las criaturas que tú hiciste; 2 et sapientia tua constituisti hominem, ut dominaretur creaturæ quæ a te facta est,
3 Á fin de que gobernase la redondez de la tierra con equidad y justicia, y ejerciese el juicio con rectitud de corazón; 3 ut disponat orbem terrarum in æquitate et justitia, et in directione cordis judicium judicet:
4 Dame aquella sabiduría que asiste a tu trono, y no quieras excluirme del número de tus hijos; 4 da mihi sedium tuarum assistricem sapientiam, et noli me reprobare a pueris tuis:
5 Ya que yo soy siervo tuyo e hijo de tu esclava, hombre flaco, y de corta edad, y poco idóneo aun para entender el derecho y las leyes. 5 quoniam servus tuus sum ego, et filius ancillæ tuæ; homo infirmus, et exigui temporis, et minor ad intellectum judicii et legum.
6 Porque aun cuando alguno de entre los hijos de los hombres fuese un varón consumado, si se ausentare de él tu sabiduría, no valdrá nada. 6 Nam etsi quis erit consummatus inter filios hominum, si ab illo abfuerit sapientia tua, in nihilum computabitur.
7 Tú, oh Señor, me escogiste por rey de tu pueblo, y por juez de tus hijos e hijas; 7 Tu elegisti me regem populo tuo, et judicem filiorum tuorum et filiarum:
8 Y me mandaste edificar el templo en tu santo monteb, y un altar en la ciudad de tu morada: a semejanza de tu santo tabernáculo, que dispusiste desde el principio, 8 et dixisti me ædificare templum in monte sancto tuo, et in civitate habitationis tuæ altare: similitudinem tabernaculi sancti tui quod præparasti ab initio.
9 Estando contigo tu sabiduría, que conoce tus obras; la cual se hallaba también contigo entonces cuando criabas al mundo, y sabia lo que era acepto a tus ojos, y qué cosa era conforme a tus decretos. 9 Et tecum sapientia tua, quæ novit opera tua, quæ et affuit tunc cum orbem terrarum faceres, et sciebat quid esset placitum oculis tuis, et quid directum in præceptis tuis.
10 Envíala de tus santos cielos y del solio de tu grandeza, para que esté conmigo, y conmigo trabajec, a fin de que sepa yo lo que te place; 10 Mitte illam de cælis sanctis tuis, et a sede magnitudinis tuæ, ut mecum sit et mecum laboret, ut sciam quid acceptum sit apud te:
11 Puesto que sabe ella todas las cosas, y todo lo entiende, y me guiará con acierto en mis empresas, y me protegerá con su poder: 11 scit enim illa omnia, et intelligit, et deducet me in operibus meis sobrie, et custodiet me in sua potentia.
12 Con lo cual mis obras serán aceptas, y gobernaré con justicia a tu pueblo, y seré digno del trono de mi padre. 12 Et erunt accepta opera mea, et disponam populum tuum juste, et ero dignus sedium patris mei.
13 Porque ¿quién de los hombres podrá saber los consejos de Dios? ¿o quién podrá averiguar qué es lo que Dios quiere? 13 Quis enim hominum poterit scire consilium Dei? aut quis poterit cogitare quid velit Deus?
14 Porque tímidos son los pensamientos de los mortales, e inciertas o falaces nuestras providenciasd; 14 Cogitationes enim mortalium timidæ, et incertæ providentiæ nostræ;
15 Pues el cuerpo corruptible apesga al almae, y este vaso de barro deprime la mente, ocupada que está en muchas cosas. 15 corpus enim quod corrumpitur aggravat animam, et terrena inhabitatio deprimit sensum multa cogitantem.
16 Difícilmente llegamos a formar concepto de las cosas de la tierra; y a duras penas entendemos las que tenemos delante de los ojos. ¿Quién podrá pues investigar aquellas que están en los cielos? 16 Et difficile æstimamus quæ in terra sunt, et quæ in prospectu sunt invenimus cum labore: quæ autem in cælis sunt, quis investigabit?
17 Y sobre todo ¿quién podrá conocer tus designios o tu voluntad, si tú no le das sabiduría, y no envías desde lo más alto de los cielos tu Santo Espíritu; 17 Sensum autem tuum, quis sciet, nisi tu dederis sapientiam, et miseris spiritum sanctum tuum de altissimis,