jueves, 19 de noviembre de 2026 ✠ Santa Isabel de Hungría, Viuda

Libro de la sabiduría

Sabiduría, Capítulo XII

Paciencia infinita del Señor en tolerar por tanto tiempo las sacrílegas maldades de los cananeos.

1 ¡Oh cuán benigno y suave es, oh Señor, tu espíritu en todas las cosas! 1 O quam bonus et suavis est, Domine, spiritus tuus in omnibus !
2 De aquí es que a los que andan perdidos, tú los castigas poco a poco; y los amonestas y les hablas de las faltas que cometen, para que dejada la malicia crean en ti, oh Señor. 2 Ideoque eos qui exerrant partibus corripis, et de quibus peccant admones et alloqueris, ut relicta malitia credant in te, Domine.
3 Porque tú miraste con horror a los antiguos moradores de tu tierra santa; 3 Illos enim antiquos inhabitatores terræ sanctæ tuæ, quos exhorruisti,
4 Pues hacían obras detestables a tus ojos con hechicerías y sacrificios impíos, 4 quoniam odibilia opera tibi faciebant per medicamina et sacrificia injusta,
5 Matando sin piedad a sus propios hijos, y comiendo las entrañas humanas, y bebiendo la sangre en medio de tu sagrada tierraa contra tu santo precepto. 5 et filiorum suorum necatores sine misericordia, et comestores viscerum hominum, et devoratores sanguinis a medio sacramento tuo,
6 Á estos tales, que eran a un mismo tiempo padres y parricidasb de aquellas criaturas abandonadas, los quisiste hacer perecer por medio de nuestros padres; 6 et auctores parentes animarum inauxiliatarum, perdere voluisti per manus parentum nostrorum:
7 Á fin de que la tierra de ti la más amada de todas, recibiese la digna colonia de hijos de Dios. 7 ut dignam perciperent peregrinationem puerorum Dei, quæ tibi omnium carior est terra.
8 Mas aun a los tales malvados, por ser hombres, les tuviste alguna compasión, y les enviaste avispas, a manera de batidores de tu ejército, para que los exterminasen poco a poco. 8 Sed et his tamquam hominibus pepercisti, et misisti antecessores exercitus tui vespas, ut illos paulatim exterminarent.
9 No porque no pudieses someter a mano armada los impíos a los justos, o exterminarlos de una vez por medio de bestias feroces, o con sola una severa palabra tuya; 9 Non quia impotens eras in bello subjicere impios justis, aut bestiis sævis, aut verbo duro simul exterminare:
10 Sino que castigándolos poco a poco, dabas lugar a la penitencia; bien que no ignorabas cuán malvada es su casta y connatural su malicia, y que no se mudarían jamás sus corrompidas ideas. 10 sed partibus judicans, dabas locum pœnitentiæ, non ignorans quoniam nequam est natio eorum, et naturalis malitia ipsorum, et quoniam non poterat mutari cogitatio illorum in perpetuum.
11 Pues venían ellos de una raza maldita ya desde el principioc; y sin que fuese por temer tú a nadie, les dabas treguas en sus pecados. 11 Semen enim erat maledictum ab initio; nec timens aliquem, veniam dabas peccatis illorum.
12 Porque quién te dirá a ti: ¿Por qué has hecho eso? ¿o quién se opondrá a tus juicios? ¿o quién se presentará ante ti para defender a hombres malvados? ¿o quién te hará cargos por haber exterminado las naciones que tú criaste? 12 Quis enim dicet tibi: Quid fecisti? aut quis stabit contra judicium tuum? aut quis in conspectu tuo veniet vindex iniquorum hominum? aut quis tibi imputabit, si perierint nationes quas tu fecisti?
13 Porque no hay otro Dios sino tú; que de todas las cosas tienes cuidado, para demostrar que no hay injusticia alguna en tus juicios o disposiciones. 13 Non enim est alius deus quam tu, cui cura est de omnibus, ut ostendas quoniam non injuste judicas judicium.
14 No hay ni rey ni príncipe que pueda pedirte cuenta de aquellos que tú has hecho perecer. 14 Neque rex, neque tyrannus in conspectu tuo inquirent de his quos perdidisti.
15 Siendo como eres justo, dispones, oh Señor, todas las cosas justamente: y crees ajeno de tu poder el condenar a aquel que no merece ser castigado. 15 Cum ergo sis justus, juste omnia disponis; ipsum quoque qui non debet puniri, condemnare, exterum æstimas a tua virtute.
16 Pues tu poder es el principio o fuente de la justicia; y por lo mismo que eres el Señor de todas las cosas, eres con todos indulgente. 16 Virtus enim tua justitiæ initium est, et ob hoc quod Dominus es, omnibus te parcere facis.
17 Muestras empero tu infinito poder, cuando no te creen soberanamente poderoso, y entonces confundesd la audacia de aquellos que no te reconocen. 17 Virtutem enim ostendis tu, qui non crederis esse in virtute consummatus, et horum qui te nesciunt audaciam traducis.
18 Pero como tú eres el soberano Señor de todo, juzgas sin pasión, y nos gobiernas con moderación sumae; teniendo siempre en tu mano el usar del poder cuando quisieres. 18 Tu autem dominator virtutis, cum tranquillitate judicas, et cum magna reverentia disponis nos: subest enim tibi, cum volueris posse.
19 Por esta tu conducta has enseñado a tu pueblo que el justo debe también ser humano, y has dado a tus hijos buenas esperanzas, viendo que cuando los juzgas por sus pecados, dejas lugar a la penitencia. 19 Docuisti autem populum tuum per talia opera, quoniam oportet justum esse et humanum; et bonæ spei fecisti filios tuos, quoniam judicans das locum in peccatis pœnitentiæ.
20 Pues si a los enemigos de tus siervos, ya reos de muerte, los castigaste con tanto miramiento, dándoles tiempo y comodidad para que se arrepintiesen de su malicia; 20 Si enim inimicos servorum tuorum, et debitos morti, cum tanta cruciasti attentione, dans tempus et locum per quæ possent mutari a malitia:
21 ¿Con cuánto cuidado juzgarás a tus hijos, a cuyos padres hiciste con juramentos y pactos grandes promesasf? 21 cum quanta diligentia judicasti filios tuos, quorum parentibus juramenta et conventiones dedisti bonarum promissionum !
22 Así es que cuando a nosotros nos das alguna corrección, a nuestros enemigos los castigas de mil maneras; para que reflexionando consideremos tu bondad, y cuando nos haces experimentar tu justicia, esperemos en tu misericordia. 22 Cum ergo das nobis disciplinam, inimicos nostros multipliciter flagellas, ut bonitatem tuam cogitemus judicantes, et cum de nobis judicatur, speremus misericordiam tuam.
23 Por la misma razón a esos otros, que vivieron como insensatos e injustos, les hiciste sufrir horribles tormentos por medio de aquellas mismas cosas que adorabang. 23 Unde et illis qui in vita sua insensate et injuste vixerunt, per hæc quæ coluerunt dedisti summa tormenta.
24 Ello es que anduvieron largo tiempo extraviados por la senda del error; creyendo dioses a las criaturas más viles entre los animales, y viviendo como niños, sin ningún juicio. 24 Etenim in erroris via diutius erraverunt, deos æstimantes hæc quæ in animalibus sunt supervacua, infantium insensatorum more viventes.
25 Por lo mismoh les diste tú un castigo a manera de escarnio, como a muchachos sin seso. 25 Propter hoc tamquam pueris insensatis judicium in derisum dedisti.
26 Mas los que no se corrigieron con estos escarnios y reprensiones, vinieron a experimentar un castigo digno del poder de Dios. 26 Qui autem ludibriis et increpationibus non sunt correcti, dignum Dei judicium experti sunt.
27 Porque irritados de lo que padecían, y viéndose atormentados por las mismas cosas que creían dioses, y que ellas eran su ruina, reconocieron ser el verdadero Dios aquel a quien en otro tiempo negaban conocer; pero no dejaron la impiedad. Por lo cual descargó al cabo sobre ellos la condenación final. 27 In quibus enim patientes indignabantur per hæc quos putabant deos, in ipsis cum exterminarentur videntes, illum quem olim negabant se nosse, verum Deum agnoverunt; propter quod et finis condemnationis eorum venit super illos.
archive.org
Página de la edición de Barcelona, 1884