jueves, 19 de noviembre de 2026 ✠ Santa Isabel de Hungría, Viuda

Epístola segunda del apóstol san Pablo a los corintios

2 Corintios, Capítulo VII

Muestras del amor entrañable entre san Pablo y los corintios La tristeza que les ocasionó les fue muy saludable.

1 Teniendo pues, carísimos hermanos míos, tales promesas, purifiquémonos de cuanto mancha la carne, y el espíritua, perfeccionando nuestra santificación con el temor de Dios. 1 Has ergo habentes promissiones, carissimi, mundemus nos ab omni inquinamento carnis et spiritus, perficientes sanctificationem in timore Dei.
2 Dadnos cabida en vuestro corazón. Nosotros a nadie hemos injuriado, a nadie hemos pervertido, a nadie hemos engañado sonsacándole los bienes. 2 Capite nos. Neminem læsimus, neminem corrupimus, neminem circumvenimus.
3 No lo digo por tacharos a vosotros: porque ya os dije antes de ahora que os tenemos en el corazón, y estamos prontos a morir, o a vivir en vuestra compañíab. 3 Non ad condemnationem vestram dico: prædiximus enim quod in cordibus nostris estis ad commoriendum et ad convivendum.
4 Grande es la confianza que de vosotros tengo, muchos los motivos de gloriarme en vosotros, y así estoy inundado de consuelo, reboso de gozo en medio de todas mis tribulaciones. 4 Multa mihi fiducia est apud vos, multa mihi gloriatio pro vobis: repletus sum consolatione; superabundo gaudio in omni tribulatione nostra.
5 Pues así que hubimos llegado a Macedonia, no he tenido sosiego ninguno según la carne, sino que he sufrido toda suerte de tribulaciones: combates por de fuera, por dentro temores. 5 Nam et cum venissemus in Macedoniam, nullam requiem habuit caro nostra, sed omnem tribulationem passi sumus: foris pugnæ, intus timores.
6 Pero Dios que consuela a los humildes, nos ha consolado con la venida de Tito. 6 Sed qui consolatur humiles, consolatus est nos Deus in adventu Titi.
7 No solo con su venida, sino también con la consolación que él ha recibido de vosotros, cuyo gran deseo de verme, y el llanto por el escándalo del incestuoso, y la ardiente afición que me tenéis, él me ha referido, de suerte que se ha aumentado mucho mi gozo. 7 Non solum autem in adventu ejus, sed etiam in consolatione, qua consolatus est in vobis, referens nobis vestrum desiderium, vestrum fletum, vestram æmulationem pro me, ita ut magis gauderem.
8 Por lo que si bien os contriste con mi carta, no me pesa: y si hubiese estado pesaroso en vista de que aquella carta os contristo por un poco de tiempo; 8 Quoniam etsi contristavi vos in epistola, non me pœnitet: etsi pœniteret, videns quod epistola illa (etsi ad horam) vos contristavit,
9 Al presente me alegro: no de la tristeza que tuvisteis, sino de que vuestra tristeza os ha conducido a la penitencia. De modo que la tristeza que habéis tenido ha sido según Dios, y así ningún daño os hemos causado. 9 nunc gaudeo: non quia contristati estis, sed quia contristati estis ad pœnitentiam. Contristati enim estis ad Deum, ut in nullo detrimentum patiamini ex nobis.
10 Puesto que la tristeza que es según Dios, produce una penitencia o enmienda constante para la salud: cuando la tristeza del siglo causa la muerte. 10 Quæ enim secundum Deum tristitia est, pœnitentiam in salutem stabilem operatur: sæculi autem tristitia mortem operatur.
11 Y sino ved lo que ha producido en vosotros esa tristeza según Dios, que habéis sentido: ¿qué solicitud, qué cuidado en justificaros, qué indignación contra el incestuoso, qué temor, qué deseo de remediar el mal, qué celo, qué ardor para castigar el delito? Vosotros habéis hecho ver en toda vuestra conducta, que estáis inocentes en este negocio. 11 Ecce enim hoc ipsum, secundum Deum contristari vos, quantam in vobis operatur sollicitudinem: sed defensionem, sed indignationem, sed timorem, sed desiderium, sed æmulationem, sed vindictam: in omnibus exhibuistis vos incontaminatos esse negotio.
12 Así pues, aunque os escribí aquella carta, no fue por causa del que hizo la injuria, ni por el que la padeció: sino para manifestar el cuidado que tenemos de vosotros. 12 Igitur, etsi scripsi vobis, non propter eum qui fecit injuriam, nec propter eum qui passus est: sed ad manifestandam sollicitudinem nostram, quam habemus pro vobis
13 Delante de Dios: por eso ahora nos hemos consolado. Mas en esta consolación nuestra, sobre todo nos ha llenado de gozo el contento de Tito, viendo que todos vosotros habéis contribuido a recrear su espíritu: 13 coram Deo: ideo consolati sumus. In consolatione autem nostra, abundantius magis gavisi sumus super gaudio Titi, quia refectus est spiritus ejus ab omnibus vobis:
14 Y que si yo le di a él algunas muestras del concepto ventajoso que tengo de vosotros, no he quedado desmentido: sino que así como en todas las cosas os hemos dicho la verdad, así también se ha visto ser la pura verdad el testimonio ventajoso que de vosotros dimos a Tito, 14 et si quid apud illum de vobis gloriatus sum, non sum confusus: sed sicut omnia vobis in veritate locuti sumus, ita et gloriatio nostra, quæ fuit ad Titum, veritas facta est,
15 Y así es que se aumenta el entrañable amor que os tiene, cada vez que se acuerda de la obediencia de todos vosotros, y del respetuoso temor y filial reverencia con que le recibisteis. 15 et viscera ejus abundantius in vobis sunt, reminiscentis omnium vestrum obedientiam: quomodo cum timore et tremore excepistis illum.
16 Huélgome pues de la confianza que os merezco en todas las cosasc, 16 Gaudeo quod in omnibus confido in vobis.
archive.org
Página de la edición de Barcelona, 1884