Epístola segunda del apóstol san Pablo a los corintios
2 Corintios, Capítulo VI
El modo de proceder de los ministros evangélicos; y aviso a los fieles de no mezclarse con los infieles.
1 Y así nosotros como cooperadores del Señora, os exhortamos a no recibir en vano la gracia de Dios. 1 Adjuvantes autem exhortamur ne in vacuum gratiam Dei recipiatis.
2 Pues él mismo diceb: Al tiempo oportuno te oí, atenderé tus súplicas, y en el día de la salvación te di auxilio. Llegado es ahora el tiempo favorable, llegado es ahora el día de la salvación: 2 Ait enim: Tempore accepto exaudivi te, et in die salutis adjuvi te. Ecce nunc tempus acceptabile, ecce nunc dies salutis.
3 Nosotros empero no demos a nadie motivo alguno de escándalo, para que no sea vituperado nuestro ministerio: 3 Nemini dantes ullam offensionem, ut non vituperetur ministerium nostrum:
4 Antes bien portémonos en todas cosas, como deben portarse los ministros de Dios, con mucha paciencia en medio de tribulaciones, de necesidades, de angustias, 4 sed in omnibus exhibeamus nosmetipsos sicut Dei ministros in multa patientia, in tribulationibus, in necessitatibus, in angustiis,
5 De azotes, de cárceles, de sediciones, de trabajos, de vigilias, de ayunos, 5 in plagis, in carceribus, in seditionibus, in laboribus, in vigiliis, in jejuniis,
6 Con pureza, con doctrina, con longanimidad, con mansedumbre, con unción del Espíritu Santo, con caridad sincera, 6 in castitate, in scientia, in longanimitate, in suavitate, in Spiritu Sancto, in caritate non ficta,
7 Con palabras de verdad, con fortaleza de Dios, con las armas de la justicia para combatir a la diestra, y a la siniestra; 7 in verbo veritatis, in virtute Dei, per arma justitiæ a dextris et a sinistris,
8 En medio de honras y deshonras: de infamia, y de buena fama: tenidos por embaidores o impostores, siendo verídicos: por desconocidos, aunque muy conocidos: 8 per gloriam, et ignobilitatem, per infamiam, et bonam famam: ut seductores, et veraces, sicut qui ignoti, et cogniti:
9 Casi moribundos, siendo así que vivimosc: como castigados, mas no muertosd: 9 quasi morientes, et ecce vivimus: ut castigati, et non mortificati:
10 Como melancólicos, estando en realidad siempre alegrese: como menesterosos, siendo así que enriquecemos a muchosf: como que nada tenemos, y todo lo poseemosg. 10 quasi tristes, semper autem gaudentes: sicut egentes, multos autem locupletantes: tamquam nihil habentes, et omnia possidentes.
11 El amor ¡oh corintios! hace que mi boca se abra tan francamente, y se ensanche mi corazón. 11 Os nostrum patet ad vos, o Corinthii; cor nostrum dilatatum est.
12 No están mis entrañas cerradas para vosotros: las vuestras sí que lo están para mí: 12 Non angustiamini in nobis: angustiamini autem in visceribus vestris:
13 Volvedme pues amor por amor: os hablo como a hijos míos, ensanchad también para mí vuestro corazón. 13 eamdem autem habentes remunerationem, tamquam filiis dico, dilatamini et vos.
14 No queráis unciros en yugo con los infielesh. Porque ¿qué tiene que ver la santidad o justicia con la iniquidadi? ¿Y qué compañía puede haber entre la luz y las tinieblas? 14 Nolite jugum ducere cum infidelibus. Quæ enim participatio justitiæ cum iniquitate? aut quæ societas luci ad tenebras?
15 ¿Ó qué concordia entre Cristo y Belial? ¿Ó qué parte tiene el fiel con el infiel? 15 quæ autem conventio Christi ad Belial? aut quæ pars fideli cum infideli?
16 ¿Ó qué consonancia entre el templo de Dios y los ídolos? Porque vosotros sois templo de Dios vivo, según aquello que dice Diosj: Habitaré dentro de ellos, y en medio de ellos andaré, y yo seré su Dios, y ellos serán mi pueblo. 16 qui autem consensus templo Dei cum idolis? vos enim estis templum Dei vivi, sicut dicit Deus: Quoniam inhabitabo in illis, et inambulabo inter eos, et ero illorum Deus, et ipsi erunt mihi populus.