Epístola segunda del apóstol san Pablo a los corintios
Advertencia del traductor
Esta carta fue escrita desde Macedonia, como un año después de la anterior, y enviada por medio de Tito y de Lucas a los fieles de Corinto, unos veinte y cuatro años después de la muerte de Jesucristo. En ella refuta el Apóstol las calumnias que esparcían contra él los falsos apóstoles; y a las falsas virtudes y dones de estos opone su vocación, revelaciones, dones, trabajos y persecuciones: dando al mismo tiempo admirables documentos de divina sabiduría.
2 Corintios, Capítulo I
Excúsase el apóstol de no haber ido antes a visitarlos; después de hacerles ver la sinceridad de su corazón y de su doctrina.
1 Pablo apóstol de Jesucristo por la voluntad de Dios, y Timoteo su hermano o coadjutor, a la Iglesia de Dios, establecida en Corinto, y a todos los santos o fieles existentes en toda la Acaya. 1 Paulus, Apostolus Jesu Christi per voluntatem Dei, et Timotheus frater, ecclesiæ Dei, quæ est Corinthi cum omnibus sanctis, qui sunt in universa Achaia.
2 Dios Padre nuestro y el Señor Jesucristo os den gracia y paz. 2 Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
3 Bendito sea Dios Padre de nuestro Señor Jesucristo, el Padre de las misericordias, y Dios de toda consolación, 3 Benedictus Deus et Pater Domini nostri Jesu Christi, Pater misericordiarum, et Deus totius consolationis,
4 El cual nos consuela en todas nuestras tribulaciones: para que podamos también nosotros consolar a los que se hallan en cualquier trabajo, con la misma consolación, con que nosotros somos consolados por Dios. 4 qui consolatur nos in omni tribulatione nostra: ut possimus et ipsi consolari eos qui in omni pressura sunt, per exhortationem, qua exhortamur et ipsi a Deo.
5 Porque a medida que se aumentan en nosotros las aflicciones por amor de Cristo: se aumenta también nuestra consolación por Cristo. 5 Quoniam sicut abundant passiones Christi in nobis: ita et per Christum abundat consolatio nostra.
6 Porque si somos atribulados lo somos para vuestra edificación y saluda, si somos consolados lo somos para vuestra consolaciónb, si somos confortados, lo somos para confortación y salvación vuestra, cuya obra se perfecciona con la paciencia con que sufrís las mismas penas, que igualmente sufrimos nosotros: 6 Sive autem tribulamur pro vestra exhortatione et salute, sive consolamur pro vestra consolatione, sive exhortamur pro vestra exhortatione et salute, quæ operatur tolerantiam earumdem passionum, quas et nos patimur:
7 De suerte que nuestra esperanza es firme por lo tocante a vosotros: sabiendo que así como sois compañeros en las penas, así lo seréis también en la consolación. 7 ut spes nostra firma sit pro vobis: scientes quod sicut socii passionum estis, sic eritis et consolationis.
8 Pues no quiero, hermanos, que ignoréis la tribulación que padecimos en el Ásiac, los males de que nos vimos abrumados, tan excesivos y tan superiores a nuestras fuerzas, que nos hacían pesada la misma vida. 8 Non enim volumus ignorare vos, fratres, de tribulatione nostra, quæ facta est in Asia, quoniam supra modum gravati sumus supra virtutem, ita ut tæderet nos etiam vivere.
9 Pero si sentimos pronunciar allá dentro de nosotros el fallo de nuestra muerte, fue a fin de que no pusiésemos nuestra confianza en nosotros, sino en Dios, que resucita a los muertos: 9 Sed ipsi in nobismetipsis responsum mortis habuimus, ut non simus fidentes in nobis, sed in Deo, qui suscitat mortuos:
10 El cual nos ha librado, y nos libra aun de tan graves peligros de muerte: y en quien confiamos que todavía nos ha de librar, 10 qui de tantis periculis nos eripuit, et eruit: in quem speramus quoniam et adhuc eripiet,
11 Ayudándonos vosotros también con vuestras oraciones: a fin de que muchos den gracias del beneficio que gozamos, ya que es para bien de muchas personas. 11 adjuvantibus et vobis in oratione pro nobis: ut ex multorum personis, ejus quæ in nobis est donationis, per multos gratiæ agantur pro nobis.
12 Porque toda nuestra gloria consiste en el testimonio que nos da la conciencia, de haber procedido en este mundo con sencillez de corazón y sinceridad delante de Dios, no con la prudencia de la carne, sino según la gracia de Dios o espíritu del Evangelio: y especialmente entre vosotros. 12 Nam gloria nostra hæc est: testimonium conscientiæ nostræ, quod in simplicitate cordis et sinceritate Dei, et non in sapientia carnali, sed in gratia Dei, conversati sumus in hoc mundo: abundantius autem ad vos.
13 Yo no os escribo sino cosas cuya verdad conocéis al leerlas. Y espero que la reconoceréis hasta el fin, 13 Non enim alia scribimus vobis, quam quæ legistis, et cognovistis. Spero autem quod usque in finem cognoscetis,
14 Pues ya en parte habéis reconocido que nosotros somos vuestra gloria, como vosotros seréis la nuestra, en el día o juicio de nuestro Señor Jesucristo. 14 sicut et cognovistis nos ex parte, quod gloria vestra sumus, sicut et vos nostra, in die Domini nostri Jesu Christi.
15 Y con esta confianza quise primero ir a visitaros, a fin de que recibieseis una segunda gracia: 15 Et hac confidentia volui prius venire ad vos, ut secundum gratiam haberetis:
16 Y pasar desde ahí a Macedonia, y volver otra vez desde Macedonia a vosotros, y ser de vosotros encaminado a Judea. 16 et per vos transire in Macedoniam, et iterum a Macedonia venire ad vos, et a vobis deduci in Judæam.
17 Habiendo pues sido esta mi voluntad, ¿acaso he dejado de ejecutarla por inconstancia? ¿Ó las cosas que resuelvo, las resuelvo a gusto de la carne, de modo que ya diga Sí, ya No? 17 Cum ergo hoc voluissem, numquid levitate usus sum? aut quæ cogito, secundum carnem cogito, ut sit apud me Est et Non?
18 Mas Dios verdadero me es testigo de que en la palabra o doctrina que os he anunciado, nada ha habido del Sí, y del Nod. 18 Fidelis autem Deus, quia sermo noster, qui fuit apud vos, non est in illo Est et Non.
19 Porque Jesucristo Hijo de Dios, que os hemos predicado nosotros, esto es, yo, y Silvano, y Timoteo, no es tal que se hallen en él el Sí y el No, sino que en él todo es inmutable, un Sí invariable. 19 Dei enim Filius Jesus Christus, qui in vobis per nos prædicatus est, per me, et Silvanum, et Timotheum, non fuit Est et Non, sed Est in illo fuit.
20 Pues todas cuantas promesas hay de Dios, tienen en este Sí su verdad: y también por él mismo todo tiene su infalible cumplimiento para honra y gloria de Dios, lo cual hace también la gloria de nuestro ministerio. 20 Quotquot enim promissiones Dei sunt, in illo Est: ideo et per ipsum Amen Deo ad gloriam nostram.
21 Así Dios es el que a nosotros junto con vosotros nos confirma en la fe de Cristo, y el que nos ha ungido con su unción: 21 Qui autem confirmat nos vobiscum in Christo, et qui unxit nos Deus:
22 El que asimismo nos ha marcado con su sello, y que por arras de los bienes que nos ha prometido, nos da el Espíritu Santo en nuestros corazones. 22 qui et signavit nos, et dedit pignus Spiritus in cordibus nostris.
23 Por lo que a mí hace tomo a Dios por testigo y deseo que me castigue si no digo la verdad, que el no haber pasado todavía a Corinto, ha sido para poder ser indulgente con vosotrose: no es esto porque dominemos en vuestra fef, al contrario procuramos contribuir a vuestro gozo: puesto que permanecéis firmes en la fe que recibisteis. 23 Ego autem testem Deum invoco in animam meam, quod parcens vobis, non veni ultra Corinthum: non quia dominamur fidei vestæ, sed adjutores sumus gaudii vestri: nam fide statis.