jueves, 19 de noviembre de 2026 ✠ Santa Isabel de Hungría, Viuda

Libro del Génesis

Génesis, Capítulo XXXIII

Jacob con su sumisión y regalos ganó el corazón de Esaú. Encuentro afectuoso de los dos hermanos. Jacob va a habitar en Socot, y en Salem, donde ofrece sacrificios a Dios.

1 Y alzando después Jacob los ojos, vio venir a Esaú, y con él los cuatrocientos hombres: y dividió los hijos de Lía, y los de Raquel, y de las dos siervas: 1 Elevans autem Jacob oculos suos, vidit venientem Esau, et cum eo quadringentos viros: divisitque filios Liæ et Rachel, ambarumque famularum:
2 Y puso delante a entrambas esclavas y a sus hijos; a Lía y a los suyos en medio; pero a Raquel y a Joseph los postreros. 2 et posuit utramque ancillam, et liberos earum, in principio: Liam vero, et filios ejus, in secundo loco: Rachel autem et Joseph novissimos.
3 El mismo adelantándose se postró siete veces en tierra, haciendo reverencia, mientras se acercaba su hermano. 3 Et ipse progrediens adoravit pronus in terram septies, donec appropinquaret frater ejus.
Reconciliación de Jacob y de Esaú, grabado de Gustave Doré
Reconciliación de Jacob y de EsaúGn 33,4 · Grabado de Gustave Doré, edición de Barcelona de 1884
4 Entonces Esaú corriendo al encuentro de su hermano, le abrazó, y estrechándose con su cuello, y besándole, echó a llorar. 4 Currens itaque Esau obviam fratri suo, amplexatus est eum: stringensque collum ejus, et osculans flevit.
5 Levantando en seguida los ojos, vio a las mujeres y a sus niños, y preguntó: ¿Quiénes son estos? ¿son por ventura tuyos? Respondió Jacob: Son los niños que ha dado Dios a tu siervo. 5 Levatisque oculis, vidit mulieres et parvulos earum, et ait: Quid sibi volunt isti? et si ad te pertinent? Respondit: Parvuli sunt quos donavit mihi Deus servo tuo.
6 Y llegando las esclavas con sus hijos, le hicieron profunda reverencia. 6 Et appropinquantes ancillæ et filii earum, incurvati sunt.
7 Acercóse también Lía con sus niños, y habiendo practicado lo mismo; por último Joseph y Raquel hicieron su acatamientoa. 7 Accessit quoque Lia cum pueris suis: et cum similiter adorassent, extremi Joseph et Rachel adoraverunt.
8 Preguntó asimismo Esaú: ¿Qué significan aquellas cuadrillas que he encontrado? Respondió Jacob: El deseo de hallar gracia en presencia de mi señor. 8 Dixitque Esau: Quænam sunt istæ turmæ quas obviam habui? Respondit: Ut invenirem gratiam coram domino meo.
9 Á lo que dijo él: Tengo yo muchísimos bienes: reten para ti, hermano mío, los tuyos. 9 At ille ait: Habeo plurima, frater mi, sint tua tibi.
10 Replicó Jacob: No hagas tal, te suplico: antes bien si es que yo he hallado gracia en tus ojos, recibe de mis manos este pequeño regalo: ya que viendo tu semblante, me ha parecido ver el semblante de Diosb: hazme este favor, 10 Dixitque Jacob: Noli ita, obsecro: sed si inveni gratiam in oculis tuis, accipe munusculum de manibus meis. Sic enim vidi faciem tuam, quasi viderim vultum Dei: esto mihi propitius,
11 Y acepta esta bendiciónc que te he ofrecido, y que yo he recibido de Dios, que da todas las cosas. Aceptóla Esaú a duras penas, importunado del hermano, 11 et suscipe benedictionem quam attuli tibi, et quam donavit mihi Deus tribuens omnia. Vix fratre compellente, suscipiens,
12 Y le dijo: Vamos juntos, y te acompañaré en el viaje. 12 ait: Gradiamur simul, eroque socius itineris tui.
13 Respondió Jacob: Bien ves, señor mío, que tengo conmigo niños tiernos, y ovejas, y vacas preñadas: que si las fatigare sacándolas de su paso, morirán todas en un día. 13 Dixitque Jacob: Nosti, domine mi, quod parvulos habeam teneros, et oves, et boves fœtas mecum: quas si plus in ambulando fecero laborare, morientur una die cuncti greges.
14 Vaya mi señor delante de su siervo: yo seguiré poquito a poco sus pisadas, según viere que pueden aguantar mis niños, hasta tanto que llegue a verme con mi señor en Seir. 14 Præcedat dominus meus ante servum suum: et ego sequar paulatim vestigia ejus, sicut videro parvulos meos posse, donec veniam ad dominum meum in Seir.
15 Replicó Esaú: Ruégote que por lo menos quede alguna de la gente que viene conmigo, para acompañarte en el camino. No es menester, dijo Jacob: lo que únicamente necesito, señor mío, es que me conserves en tu gracia. 15 Respondit Esau: Oro te, ut de populo qui mecum est, saltem socri remaneant viæ tuæ. Non est, inquit, necesse: hoc uno tantum indigeo, ut inveniam gratiam in conspectu tuo, domine mi.
16 Volvióse pues Esaú aquel mismo día a Seir, por el camino que había traído. 16 Reversus est itaque illo die Esau itinere quo venerat in Seir.
17 Jacob entre tanto llegó a Socot: y habiendo edificado allí una casa y plantado las tiendas de campaña, llamó aquel lugar Socot, esto es, pabellones. 17 Et Jacob venit in Socoth: ubi ædificata domo et fixis tentoriis appellavit nomen loci illius Socoth, id est, Tabernacula.
18 Y al cabo de algún tiempo de su retorno de Mesopotamia de Siria, pasó a Salem, ciudad de los Sichimitas, en la tierra de Canaán; y habitó cerca de la población. 18 Transivitque in Salem urbem Sichimorum, quæ est in terra Chanaan, postquam reversus est de Mesopotamia Syriæ: et habitavit juxta oppidum.
19 Y compró la parte del campo en que había fijado sus tiendas de campaña, a los hijos de Hemor padre de Siquem, por cien corderosd. 19 Emitque partem agri, in qua fixerat tabernacula, a filiis Hemor patris Sichem centum agnis.
20 Y erigido allí un altar, invocó delante de el al fortísimo Dios de Israel. 20 Et erecto ibi altari, invocavit super illud fortissimum Deum Israël.
archive.org
Página de la edición de Barcelona, 1884