jueves, 19 de noviembre de 2026 ✠ Santa Isabel de Hungría, Viuda

Epístola del apóstol san Pablo a los romanos

Romanos, Capítulo XIV

Los fuertes en la fe deben soportar a los flacos, y unos y otros se deben edificar mutuamente, evitando el escandalizarse, y considerando que Dios es el juez de todos.

1 Tratad con caridad al que todavía es flaco en la fe o poco instruido en ella, sin andar con él en disputas de opinionesa. 1 Infirmum autem in fide assumite, non in disceptationibus cogitationum.
2 Porque tal hay que tiene por lícito el comer de todo: mientras el flaco no comerá sino legumbres o verduras. 2 Alius enim credit se manducare omnia: qui autem infirmus est, olus manducet.
3 El que de todo come, no desprecie ni condene al que no se atreve a comer de todo: y el que no come de todo, no se meta en juzgar al que come: pues que Dios le ha recibido por suyo o en su Iglesia. 3 Is qui manducat, non manducantem non spernat: et qui non manducat, manducantem non judicet: Deus enim illum assumpsit.
4 ¿Quién eres tú, para juzgar al que es siervo de otro? Si cae, o si se mantiene firme, esto pertenece a su amo: pero firme se mantendrá: pues poderoso es Dios para sostenerle. 4 Tu quis es, qui judicas alienum servum? domino suo stat, aut cadit: stabit autem: potens est enim Deus statuere illum.
5 Del mismo modo también uno hace diferencia entre día y díab: al paso que otro tiene todos los días por iguales: cada uno obre según le dicte su recta conciencia. 5 Nam alius judicat diem inter diem: alius autem judicat omnem diem: unusquisque in suo sensu abundet.
6 El que hace distinción de días, la hace para agradar a el Señor. Y el que come de todo, para agradar a el Señor come: pues da gracias a Dios. Y el que se abstiene de ciertas viandasc, por respeto al Señor lo hace: y así es que da gracias a Dios. 6 Qui sapit diem, Domino sapit, et qui manducat, Domino manducat: gratias enim agit Deo. Et qui non manducat, Domino non manducat, et gratias agit Deo.
7 Como quiera que ninguno de nosotros vive para sí, y ninguno de nosotros muere para sí. 7 Nemo enim nostrum sibi vivit, et nemo sibi moritur.
8 Que como somos de Dios, si vivimos, para el Señor vivimos, y si morimos, para el Señor morimos. Ora pues vivamos, ora muramos, del Señor somos. 8 Sive enim vivemus, Domino vivimus: sive morimur, Domino morimur. Sive ergo vivimus, sive morimur, Domini sumus.
9 Porque a este fin murió Cristo, y resucitó: para redimirnos y adquirir un soberano dominio sobre vivos y muertos. 9 In hoc enim Christus mortuus est, et resurrexit: ut et mortuorum et vivorum dominetur.
10 Ahora bien, ¿por qué tú que sigues todavía la Ley condenas a tu hermano? o ¿por que tú que no la sigues desprecias a tu hermano que aun la guarda? No le juzgues, porque todos hemos de comparecer ante el tribunal de Cristo: 10 Tu autem quid judicas fratrem tuum? aut tu quare spernis fratrem tuum? omnes enim stabimus ante tribunal Christi.
11 Pues escrito estád: Yo juro por mí mismo, dice el Señor, que ante mí se doblará toda rodilla: y que toda lengua o nación ha de confesar que soy Dios. 11 Scriptum est enim: Vivo ego, dicit Dominus, quoniam mihi flectetur omne genu: et omnis lingua confitebitur Deo.
12 Así que cada uno de nosotros ha de dar cuenta a Dios de sí mismo. 12 Itaque unusquisque nostrum pro se rationem reddet Deo.
13 No nos juzguemos pues ya más unos a otros: pensad sí, y poned cuidado en no causar tropiezo, o escándalo al hermano. 13 Non ergo amplius invicem judicemus: sed hoc judicate magis, ne ponatis offendiculum fratri, vel scandalum.
14 Yo bien sé, y estoy seguro según la doctrina de el Señor Jesús, que ninguna cosa es de suyo inmunda, sino que viene a ser inmunda, para aquel que por tal la tiene. 14 Scio, et confido in Domino Jesu, quia nihil commune per ipsum, nisi ei qui existimat quid commune esset, illi commune est.
15 Mas si por lo que comes tu hermano se contrista y escandaliza: ya tu proceder no es conforme a caridad. No quieras por tu manjar perder a aquel, por quien Cristo murió. 15 Si enim propter cibum frater tuus contristatur, jam non secundum caritatem ambulas. Noli cibo tuo illum perdere, pro quo Christus mortuus est.
16 No se dé pues ocasión a que se blasfeme de nuestro biene. 16 Non ergo blasphemetur bonum nostrum.
17 Que no consiste el reino de Dios en el comer, ni en el beber esto u aquellof: sino en la justicia, en la paz, y en el gozo del Espíritu Santo: 17 Non est enim regnum Dei esca et potus: sed justitia, et pax, et gaudium in Spiritu Sancto:
18 Pues el que así sirve a Cristo, agrada a Dios, y tiene la aprobación de los hombres. 18 qui enim in hoc servit Christo, placet Deo, et probatus est hominibus.
19 En suma, procuremos las cosas que contribuyen a la paz: y observemos las que pueden servir a nuestra mutua edificación. 19 Itaque quæ pacis sunt, sectemur: et quæ ædificationis sunt, in invicem custodiamus.
20 No quieras por un manjar destruir la obra de Dios escandalizando al prójimo. Es verdad que todas las viandas son limpias: pero hace mal el hombre, en comer de ellas con escándalo de los otros. 20 Noli propter escam destruere opus Dei, omnia quidem sunt munda: sed malum est homini, qui per offendiculum manducat.
21 Y al contrario hace bien en no comer carne, y en no beber vino, ni en tomar otra cosa por la cual su hermano se ofende, o se escandaliza, o se debilita en la fe. 21 Bonum est non manducare carnem, et non bibere vinum, neque in quo frater tuus offenditur, aut scandalizatur, aut infirmatur.
22 ¿Tienes tú una fe ilustradag? tenla para contigo delante de Dios y obra según ella: Dichoso aquel que no es condenado por su misma conciencia en lo que resuelve. 22 Tu fidem habes? penes temetipsum habe coram Deo. Beatus qui non judicat semetipsum in eo quod probat.
23 Pero aquel que hace distinción de viandas, si come contra su conciencia, es condenado por ella misma: porque no obra de buena fe. Y todo lo que no es según la fe o dictamen de la conciencia, pecado es. 23 Qui autem discernit, si manducaverit, damnatus est: quia non ex fide. Omne autem, quod non est ex fide, peccatum est.
archive.org
Página de la edición de Barcelona, 1884