El santo Evangelio de Nuestro Señor Jesucristo según san Mateo
San Mateo, Capítulo XVIII
Doctrina de Jesús sobre la humildad, sobre el pecado de escándalo, y sobre la corrección fraterna. Parábola del buen pastor. Sobre la potestad de perdonar pecados: compasión con los pecadores: y perdón de los enemigos. Parábola de los diez mil talentos.
1 En esta misma ocasión se acercaron los discípulos a Jesús, y le hicieron esta pregunta: ¿Quién será el mayor en el reino de los cielos? 1 In illa hora accesserunt discipuli ad Jesum, dicentes: Quis, putas, major est in regno cælorum?
2 Y Jesús, llamando a sí a un niño, le colocó en medio de ellos, 2 Et advocans Jesus parvulum, statuit eum in medio eorum,
3 Y dijo: En verdad os digo, que si no os volvéis y hacéis semejantes a los niños en la sencillez e inocencia, no entrareis en el reino de los cielos. 3 et dixit: Amen dico vobis, nisi conversi fueritis, et efficiamini sicut parvuli, non intrabitis in regnum cælorum.
4 Cualquiera pues que se humillare como este niño, ese será el mayor en el reino de los cielos. 4 Quicumque ergo humiliaverit se sicut parvulus iste, hic est major in regno cælorum.
5 Y el que acogiere a un niño tal cual acabo de decir en nombre mío, a mí me acoge: 5 Et qui susceperit unum parvulum talem in nomine meo, me suscipit:
6 Mas quien escandalizare a uno de estos parvulillos, que creen en mí, mejor le seria que le colgasen del cuello una de esas piedras de molino que mueve un asno, y así fuese sumergido en el profundo del mar. 6 qui autem scandalizaverit unum de pusillis istis, qui in me credunt, expedit ei ut suspendatur mola asinaria in collo ejus, et demergatur in profundum maris.
7 ¡Ay del mundo por razón de los escándalos! Porque si bien es forzosoa que haya escándalos; sin embargo ¡ay de aquel hombre que causa el escándalo! 7 Væ mundo a scandalis ! Necesse est enim ut veniant scandala: verumtamen væ homini illi, per quem scandalum venit.
8 Que si tu mano o tu pie te es ocasión de escándalob o pecado, córtalos y arrójalos lejos de ti: pues más te vale entrar en la vida eterna manco o cojo, que con dos manos o dos pies ser precipitado al fuego eterno. 8 Si autem manus tua, vel pes tuus scandalizat te, abscide eum, et projice abs te: bonum tibi est ad vitam ingredi debilem, vel claudum, quam duas manus vel duos pedes habentem mitti in ignem æternum.
9 Y si tu ojo es para ti ocasión de escándalo, sácale y tírale lejos de ti: mejor te es entrar en la vida eterna con un solo ojo, que tener dos ojos y ser arrojado al fuego del infierno. 9 Et si oculus tuus scandalizat te, erue eum, et projice abs te: bonum tibi est cum uno oculo in vitam intrare, quam duos oculos habentem mitti in gehennam ignis.
10 Mirad que no despreciéis a alguno de estos pequeñitos. porque os hago saber que sus ángeles de guarda en los cielos están siempre viendo la cara de mi Padre celestial. 10 Videte ne contemnatis unum ex his pusillis: dico enim vobis, quia angeli eorum in cælis semper vident faciem Patris mei, qui in cælis est.
11 Y además el Hijo del hombre ha venido a salvar lo que se había perdido. 11 Venit enim Filius hominis salvare quod perierat.
12 Si un hombre tiene cien ovejas, y una de ellas se hubiere descarriado, ¿qué os parece que hará entonces? ¿no dejará las noventa y nueve en los montes, y se irá en busca de la que se ha descarriado? 12 Quid vobis videtur? si fuerint alicui centum oves, et erravit una ex eis: nonne relinquit nonaginta novem in montibus, et vadit quærere eam quæ erravit?
13 Y si por dicha la encuentra, en verdad os digo que ella sola le causa mayor complacencia que las noventa y nueve que no se le han perdido. 13 Et si contigerit ut inveniat eam: amen dico vobis, quia gaudet super eam magis quam super nonaginta novem, quæ non erraverunt.
14 Así que, no es la voluntad de vuestro Padre, que está en los cielos, el que perezca uno solo de estos pequeñitos. 14 Sic non est voluntas ante Patrem vestrum, qui in cælis est, ut pereat unus de pusillis istis.
15 Que si tu hermano pecare contra ti o cayere en alguna culpa, ve y corrígele estando a solas con élc: si te escucha, habrás ganado a tu hermano: 15 Si autem peccaverit in te frater tuus, vade, et corripe eum inter te, et ipsum solum: si te audierit, lucratus eris fratrem tuum.
16 Si no hiciere caso de ti, todavía válete de una, o dos personas, a fin de que todo sea confirmado con la autoridad de dos o tres testigos. 16 Si autem te non audierit, adhibe tecum adhuc unum, vel duos, ut in ore duorum, vel trium testium stet omne verbum.
17 Y si no los escuchare, díselo a la Iglesia: pero si ni a la misma Iglesia oyere, tenle como por gentil y publicanod. 17 Quod si non audierit eos: dic ecclesiæ. Si autem ecclesiam non audierit, sit tibi sicut ethnicus et publicanus.
18 Os empeño mi palabra, que todo lo que atareis sobre la tierra, será eso mismo atado en el cielo: y todo lo que desatareis sobre la tierra, será eso mismo desatado en el cielo. 18 Amen dico vobis, quæcumque alligaveritis super terram, erunt ligata et in cælo: et quæcumque solveritis super terram, erunt soluta et in cælo.
19 Os digo más: que si dos de vosotros se unieren entre sí sobre la tierra para pedir algo, sea lo que se fuere, les será otorgado por mi Padre que está en los cielos. 19 Iterum dico vobis, quia si duo ex vobis consenserint super terram, de omni re quamcumque petierint, fiet illis a Patre meo, qui in cælis est.
20 Porque donde dos o trese se hallan congregados en mi nombre, allí me hallo yo en medio de ellos. 20 Ubi enim sunt duo vel tres congregati in nomine meo, ibi sum in medio eorum.
21 En esta sazón, arrimándosele Pedro, le dijo: Señor, ¿cuántas veces deberé perdonar a mi hermano cuando pecare contra mí? ¿hasta siete veces? 21 Tunc accedens Petrus ad eum, dixit: Domine, quoties peccabit in me frater meus, et dimittam ei? usque septies?
22 Respondiole Jesús: No te digo yo hasta siete veces, sino hasta setenta veces siete, o cuantas te ofendiere. 22 Dicit illi Jesus: Non dico tibi usque septies: sed usque septuagies septies.
23 Por esto el reino de los cielos viene a ser semejante a un rey que quiso tomar cuentas a sus criados. 23 Ideo assimilatum est regnum cælorum homini regi, qui voluit rationem ponere cum servis suis.
24 Y habiendo empezado a tomarlas, le fue presentado uno que le debía diez mil talentos. 24 Et cum cœpisset rationem ponere, oblatus est ei unus, qui debebat ei decem millia talenta.
25 Y como éste no tuviese con que pagar, mandó su señor que fuesen vendidos él, y su mujer, y sus hijos con toda su hacienda, y se pagase así la deudaf. 25 Cum autem non haberet unde redderet, jussit eum dominus ejus venundari, et uxorem ejus, et filios, et omnia quæ habebat, et reddi.
26 Entonces el criado, arrojándose a sus pies, le rogaba diciendo: Ten un poco de paciencia, que yo te lo pagaré todo. 26 Procidens autem servus ille, orabat eum, dicens: Patientiam habe in me, et omnia reddam tibi.
27 Movido el señor a compasión de aquel criado, le dio por libre, y aun le perdonó la deuda. 27 Misertus autem dominus servi illius, dimisit eum, et debitum dimisit ei.
28 Mas apenas salió este criado de su presencia, encontró a uno de sus compañeros que le debía cien denariosg; y agarrándole por la garganta le ahogaba, diciéndole: Paga lo que me debes. 28 Egressus autem servus ille invenit unum de conservis suis, qui debebat ei centum denarios: et tenens suffocavit eum, dicens: Redde quod debes.
29 El compañero, arrojándose a sus pies, le rogaba diciendo: Ten un poco de paciencia conmigo, que yo te lo pagaré todo. 29 Et procidens conservus ejus, rogabat eum, dicens: Patientiam habe in me, et omnia reddam tibi.
30 Él empero no quiso escucharle, sino que fue y le hizo meter en la cárcel hasta que le pagase lo que le debía. 30 Ille autem noluit: sed abiit, et misit eum in carcerem donec redderet debitum.
31 Al ver los otros criados sus compañeros lo que pasaba, se contristaron por extremo: y fueron a contar a su señor todo lo sucedido. 31 Videntes autem conservi ejus quæ fiebant, contristati sunt valde: et venerunt, et narraverunt domino suo omnia quæ facta fuerant.
32 Entonces le llamó su señor, y le dijo: ¡Oh criado inicuo! yo te perdoné toda la deuda porque me lo suplicaste. 32 Tunc vocavit illum dominus suus: et ait illi: Serve nequam, omne debitum dimisi tibi quoniam rogasti me:
33 ¿No era pues justo que tú también tuvieses compasión de tu compañero, como yo la tuve de ti? 33 nonne ergo oportuit et te misereri conservi tui, sicut et ego tui misertus sum?