jueves, 19 de noviembre de 2026 ✠ Santa Isabel de Hungría, Viuda

Libro de Judith

Judit, Capítulo VIII

Judith amonesta y anima a los ancianos de Betulia, y los exhorta a que inculquen al pueblo la paciencia. Les encarga que rueguen a Dios por ella, sin pretender saber el designio que tiene.

1 Llegaron estas palabras a oídos de la viuda Judith; la cual era hija de Merari, hijo de Idox, hijo de Joseph, hijo de Ozías, hijo de Elai, hijo de Jamnor, hijo de Gedeón, hijo de Rafaim, hijo de Aquitob, hijo de Melquías, hijo de Enán, hijo de Natanías, hijo de Salatiel, hijo de Simeón, hijo de Rubéna: 1 Et factum est cum audisset hæc verba Judith vidua, quæ erat filia Merari filii Idox filii Joseph filii Oziæ filii Elai filii Jamnor filii Gedeon filii Raphaim filii Achitob filii Melchiæ filii Enan filii Nathaniæ filii Salathiel filii Simeon filii Ruben,
2 Y fue su marido Manasés, que murió en los días de la siega de las cebadas; 2 et vir ejus fuit Manasses, qui mortuus est in diebus messis hordeaceæ:
3 Pues mientras iba dando priesa a los que ataban los haces en el campo, cayó un bochorno sobre su cabeza, del que vino a morir en Betulia su patria, donde fue sepultado con sus padres. 3 instabat enim super alligantes manipulos in campo, et venit æstus super caput ejus, et mortuus est in Bethulia civitate sua, et sepultus est illic cum patribus suis.
4 Tres años y medio eran ya pasados, desde que Judith había quedado viuda de Manasés: 4 Erat autem Judith relicta ejus vidua jam annis tribus et mensibus sex.
5 Y en lo más alto de su casa se había hecho una vivienda separada, donde estaba recogida con sus criadas: 5 Et in superioribus domus suæ fecit sibi secretum cubiculum, in quo cum puellis suis clausa morabatur,
6 Y ceñida de un ciliciob, ayunaba todos los días de su vida, menos los sábados, y novilunios, y otras festividades de la casa de Israel. 6 et habens super lumbos suos cilicium, jejunabat omnibus diebus vitæ suæ, præter sabbata et neomenias et festa domus Israël.
7 Era Judith hermosa en extremo, y habíale dejado su marido muchas riquezas, y numerosa familia, y posesiones llenas de vacadas y de rebaños de ovejas: 7 Erat autem eleganti aspectu nimis, cui vir suus reliquerat divitias multas, et familiam copiosam, ac possessiones armentis boum, et gregibus ovium plenas.
8 Y todos tenían de ella un grandísimo concepto; porque era muy temerosa de Dios, ni había quien hablase la más mínima palabra en disfavor suyo. 8 Et erat hæc in omnibus famosissima, quoniam timebat Dominum valde, nec erat qui loqueretur de illa verbum malum.
9 Ésta, pues, cuando entendió que Ozías había prometido que pasados cinco días entregaría la ciudad, envió a llamar a los ancianos Cabri y Carmi, 9 Hæc itaque cum audisset quoniam Ozias promisisset quod transacto quinto die traderet civitatem, misit ad presbyteros Chabri et Charmi.
10 Los cuales vinieron a ella, y les dijo: ¿Qué demanda es esa en que ha consentido Ozías de entregar la ciudad a los Assyrios, si dentro de cinco días no tenéis socorro? 10 Et venerunt ad illam, et dixit illis: Quod est hoc verbum, in quo consensit Ozias, ut tradat civitatem Assyriis si intra quinque dies non venerit vobis adjutorium?
11 ¿Y quién sois vosotros, que así tentáis al Señor? 11 et qui estis vos, qui tentatis Dominum?
12 No es ese el medio de atraer su misericordia; antes bien lo es de provocar su ira y encender su furor. 12 non est iste sermo qui misericordiam provocet, sed potius qui iram excitet, et furorem accendat.
13 Vosotros habéis fijado plazo a la misericordia del Señor, y le habéis señalado día conforme a vuestro arbitrio. 13 Posuistis vos tempus miserationis Domini, et in arbitrium vestrum, diem constituistis ei.
14 Pero pues que el Señor es sufrido, arrepintámonos de esto mismo, y bañados en lágrimas imploremos su indulgencia: 14 Sed quia patiens Dominus est, in hoc ipso pœniteamus, et indulgentiam ejus fusis lacrimis postulemus:
15 Porque no son las amenazas de Dios como las de los hombres, ni él se enciende en cólera como los hijos de los hombres. 15 non enim quasi homo sic Deus comminabitur, neque sicut filius hominis ad iracundiam inflammabitur.
16 Por tanto humillemos ante su acatamiento nuestras almas, y poseídos de un espíritu de compunción, como siervos suyos que somos, 16 Et ideo humiliemus illi animas nostras, et in spiritu constituti humiliato, servientes illi
17 Pidamos con lágrimas al Señor, que del modo que sea de su agrado, nos haga sentir los efectos de su misericordia: para que así como la soberbia de los enemigos ha llenado nuestro corazón de turbación y espanto, así nuestra humillación venga a ser para nosotros un motivo de gloria: 17 dicamus flentes Domino, ut secundum voluntatem suam sic faciat nobiscum misericordiam suam: ut sicut conturbatum est cor nostrum in superbia eorum, ita etiam de nostra humilitate gloriemur:
18 Puesto que nosotros no hemos imitado los pecados de nuestros padres, que abandonaron a su Dios y adoraron dioses extranjeros, 18 quoniam non sumus secuti peccata patrum nostrorum, qui dereliquerunt Deum suum, et adoraverunt deos alienos,
19 Por cuya maldad fueron entregados a la espada y al saqueo, y al oprobio de sus enemigos: nosotros empero no conocemos otro Dios que a él. 19 pro quo scelere dati sunt in gladium, et in rapinam, et in confusionem inimicis suis: nos autem alterum deum nescimus præter ipsum.
20 Esperemos pues con humildad su consolación: que él vengará nuestra sangre de la opresión en que nos tienen los enemigos, y abatirá todas las naciones que se levantan contra nosotros, y las cubrirá de ignominia el Señor Dios nuestro. 20 Expectemus humiles consolationem ejus, et exquiret sanguinem nostrum de afflictionibus inimicorum nostrorum, et humiliabit omnes gentes, quæcumque insurgunt contra nos, et faciet illas sine honore Dominus Deus noster.
21 Ahora pues, hermanos míos, ya que vosotros sois los ancianos o mayores en el pueblo de Dios, y está de vosotros pendiente su alma, alentad con vuestras palabras sus corazones, representándoles cómo nuestros padres fueron tentados, para que se viese si de veras honraban a su Dios. 21 Et nunc fratres, quoniam vos estis presbyteri in populo Dei, et ex vobis pendet anima illorum, ad eloquium vestrum corda eorum erigite, ut memores sint quia tentati sunt patres nostri, ut probarentur si vere colerent Deum suum.
22 Deben acordarse cómo fue tentado nuestro padre Abraham, y cómo después de probado con muchas tribulaciones, llegó a ser el amigo de Dios. 22 Memores esse debent quomodo pater noster Abraham tentatus est, et per multas tribulationes probatus, Dei amicus effectus est.
23 Así Isaac, así Jacob, así Moisés y todos los que agradaron a Dios, pasaron por muchas tribulaciones, manteniéndose siempre fieles. 23 Sic Isaac, sic Jacob, sic Moyses, et omnes qui placuerunt Deo, per multas tribulationes transierunt fideles.
24 Al contrario, aquellos que no sufrieron las tentaciones con temor del Señor, sino que manifestaron su impaciencia, y prorrumpieron en injuriosas murmuraciones contra el Señor, 24 Illi autem qui tentationes non susceperunt cum timore Domini, et impatientiam suam et improperium murmurationis suæ contra Dominum protulerunt,
25 Fueron exterminados por el ángelc exterminador, y perecieron mordidos de las serpientes. 25 exterminati sunt ab exterminatore, et a serpentibus perierunt.
26 Por tanto no nos desfoguemos con quejas y murmuraciones por los trabajos que padecemos; 26 Et nos ergo non ulciscamur nos pro his quæ patimur,
27 Antes bien, considerando que estos castigos son todavía menores que nuestros pecados, creamos que los azotes del Señor, con que como esclavos somos corregidos, nos han venido para enmienda nuestra, y no para nuestra perdición. 27 sed reputantes peccatis nostris hæc ipsa supplicia minora esse flagella Domini, quibus quasi servi corripimur ad emendationem, et non ad perditionem nostram evenisse credamus.
28 Á esto le dijeron Ozías y los ancianos: Todo lo que has dicho es mucha verdad, y no hay cosa que reprender en cuanto has hablado. 28 Et dixerunt illi Ozias et presbyteri: Omnia quæ locuta es, vera sunt, et non est in sermonibus tuis ulla reprehensio.
29 Ahora, pues, ruega por nosotros, puesto que eres una mujer santa y temerosa de Dios. 29 Nunc ergo ora pro nobis, quoniam mulier sancta es, et timens Deum.
30 Respondioles Judith: Así como conocéis ser de Dios lo que acabo de decir, 30 Et dixit illis Judith: Sicut quod potui loqui, Dei esse cognoscitis,
31 Así sabréis por experiencia que es de Dios lo que tengo determinado ejecutar: y entre tanto haced oración a Dios, para que realice mi designio. 31 ita quod facere disposui, probate si ex Deo est, et orate ut firmum faciat Deus consilium meum.
32 Vosotros esta noche estaréis a la puerta de la ciudad, y yo saldré fuera con mi doncella. Y orad al Señor, a fin de que dentro de los cinco días que vosotros dijisteis, vuelva benigno los ojos hacia su pueblo de Israel. 32 Stabitis vos ad portam nocte ista, et ego exeam cum abra mea: et orate, ut sicut dixistis, in diebus quinque respiciat Dominus populum suum Israël.
33 Mas no quiero que pretendáis indagar lo que voy a hacer; y hasta que vuelva yo a avisaros, no se haga otra cosa sino orar por mí a Dios nuestro Señor. 33 Vos autem nolo ut scrutemini actum meum, et usque dum renuntiem vobis, nihil aliud fiat, nisi oratio pro me ad Dominum Deum nostrum.
34 Díjole Ozías príncipe de Judá: Vete en paz, y el Señor sea contigo para vengarnos de nuestros enemigos. Con esto, despidiéndose, se retiraron. 34 Et dixit ad eam Ozias princeps Juda: Vade in pace, et Dominus sit tecum in ultionem inimicorum nostrorum. Et revertentes abierunt.
archive.org
Página de la edición de Barcelona, 1884