Libro primero de los Paralipómenos
I de los Paralipómenos, Capítulo XVII
Promete Dios a David un hijo que edificará el templo que meditaba él fabricar; por lo cual tributa al Señor acciones de gracias, celebrando la misericordia que con él usa.
1 Morando ya David en su palacio, dijo al profeta Natán: He aquí que yo habito en una casa de cedro; mientras el Arca del Testamento del Señor estáa debajo de una cubierta de pieles. 1 Cum autem habitaret David in domo sua, dixit ad Nathan prophetam: Ecce ego habito in domo cedrina: arca autem fœderis Domini sub pellibus est.
2 Respondió Natán a David: Haz todo cuanto te inspira tu corazón: porque Dios está contigo. 2 Et ait Nathan ad David: Omnia quæ in corde tuo sunt, fac: Deus enim tecum est.
3 Mas aquella misma noche habló Dios a Natán, diciendo: 3 Igitur nocte illa factus est sermo Dei ad Nathan, dicens:
4 Ve y di a mi siervo David: Esto dice el Señor: No me edificarás tú la casa o el templo para mi habitación. 4 Vade, et loquere David servo meo: Hæc dicit Dominus: Non ædificabis tu mihi domum ad habitandum.
5 En verdad que yo no he tenido casa fija desde el tiempo en que saqué a Israel de Egipto hasta el día de hoy, sino que he andado siempre mudando el lugar de mi residencia, y alojándome debajo de una tienda 5 Neque enim mansi in domo ex eo tempore quo eduxi Israël usque ad diem hanc: sed fui semper mutans loca tabernaculi, et in tentorio
6 Como todo Israel. ¿Por ventura, hablé yo jamás una palabra a ninguno de los jueces de Israel, a quienes encargué el gobierno de mi pueblo, diciéndoles: Por qué no me habéis edificado una casa de cedro? 6 manens cum omni Israël. Numquid locutus sum saltem uni judicum Israël, quibus præceperam ut pascerent populum meum, et dixi: Quare non ædificastis mihi domum cedrinam?
7 Dirás pues ahora tú a mi siervo David: Mira lo que dice el Señor de los ejércitos: Yo te escogí, cuando tú apacentabas los rebaños, para que fueses caudillo del pueblo mío de Israel, 7 Nunc itaque sic loqueris ad servum meum David: Hæc dicit Dominus exercituum: Ego tuli te, cum in pascuis sequereris gregem, ut esses dux populi mei Israël:
8 Y contigo he andado en todas tus marchas, y en tu presencia he derrotado a todos tus enemigos, y te he dado nombradía, cual puede tenerla uno de los magnates que son famosos sobre la tierra. 8 et fui tecum quocumque perrexisti, et interfeci omnes inimicos tuos coram te, fecique tibi nomen quasi unius magnorum qui celebrantur in terra.
9 He dado también habitación fija a mi pueblo de Israel, en la cual se arraigará y permanecerá, y de donde no será jamás removido, como me obedezca; ni los hijos de la iniquidad le oprimirán como antes, 9 Et dedi locum populo meo Israël: plantabitur, et habitabit in eo, et ultra non commovebitur: nec filii iniquitatis atterent eos, sicut a principio,
10 Desde aquel tiempo en que di jueces a mi pueblo de Israel, y humillé a todos tus enemigos. Te hago pues saber, que el Señor te ha de fundar a ti una casa estable. 10 ex diebus quibus dedi judices populo meo Israël, et humiliavi universos inimicos tuos. Annuntio ergo tibi, quod ædificaturus sit tibi Dominus domum.
11 Y cumplidos que sean tus días, así que hayas ido a reunirte con tus padres, yo alzaré después de ti a uno de tu linaje, a uno de tus hijos, y le daré un reino estable. 11 Cumque impleveris dies tuos ut vadas ad patres tuos, suscitabo semen tuum post te, quod erit de filiis tuis: et stabiliam regnum ejus.
12 Ese me edificará la casa, y yo aseguraré su trono para siempreb. 12 Ipse ædificabit mihi domum, et firmabo solium ejus usque in æternum.
13 Yo le seré padre, y él me será hijo; y no apartaré de él mi misericordia, como la aparté de Saúl tu antecesor. 13 Ego ero ei in patrem, et ipse erit mihi in filium: et misericordiam meam non auferam ab eo, sicut abstuli ab eo qui ante te fuit.
14 Y le daré el gobierno de mi casa y de mi reino para siempre; y su trono será inmoble eternamente. 14 Et statuam eum in domo mea, et in regno meo usque in sempiternum: et thronus ejus erit firmissimus in perpetuum.
15 Natán expuso a David todas estas palabras, y toda esta visión. 15 Juxta omnia verba hæc, et juxta universam visionem istam, sic locutus est Nathan ad David.
16 Y habiendo entrado dentro el rey David, puesto en presencia del Señorc, dijo: ¿Quién soy yo, oh Señor Dios, y qué es mi casa para que hayas hecho por mí tales cosas? 16 Cumque venisset rex David, et sedisset coram Domino, dixit: Quis ego sum, Domine Deus, et quæ domus mea, ut præstares mihi talia?
17 Y aun esto ha parecido poco a tus ojos, que todavía has hablado sobre la casa de tu siervo, aun para los tiempos venideros, y me has hecho esclarecido sobre todos los hombres, oh Señor Dios mío. 17 sed et hoc parum visum est in conspectu tuo, ideoque locutus es super domum servi tui etiam in futurum: et fecisti me spectabilem super omnes homines, Domine Deus.
18 ¿Qué más le queda que desear a David, habiendo tú ensalzado tanto a tu siervo, y dádole tales muestras de aprobación? 18 Quid ultra addere potest David, cum ita glorificaveris servum tuum, et cognoveris eum?
19 Oh, Señor, por amor de tu siervo has obrado según tu beneplácito, con toda esta magnificencia, y has querido manifestarle todas tus grandezas. 19 Domine, propter famulum tuum juxta cor tuum fecisti omnem magnificentiam hanc, et nota esse voluisti universa magnalia.
20 Señor, no hay semejante a ti: ni hay otro Dios sino tú entre todos los que han llegado a nuestra noticia. 20 Domine, non est similis tui, et non est alius deus absque te, ex omnibus quos audivimus auribus nostris.
21 Porque ¿qué otro pueblo hay como el pueblo tuyo de Israel, esta nación única sobre la tierra, a la cual vino Dios para libertarla y hacerla su pueblo, arrojando con su poder y a fuerza de prodigios espantosos las naciones todas de delante de este pueblo, librado por él de la esclavitud de Egipto? 21 Quis enim est alius, ut populus tuus Israël, gens una in terra, ad quam perrexit Deus ut liberaret et faceret populum sibi, et magnitudine sua atque terroribus ejiceret nationes a facie ejus, quem de Ægypto liberarat?
22 Y estableciste por pueblo tuyo para siempre a tu pueblo de Israel; y tú, Señor, has venido a ser su Dios. 22 Et posuisti populum tuum Israël tibi in populum usque in æternum, et tu, Domine, factus es Deus ejus.
23 Ahora pues, oh Señor, confirmada quede para siempre la promesa que has hecho a tu siervo, y en orden a su casa, y haz lo que tienes dicho, 23 Nunc igitur Domine, sermo quem locutus es famulo tuo et super domum ejus confirmetur in perpetuum, et fac sicut locutus es.
24 Y llévese a efecto en Israel; a fin de que sea eternamente ensalzado tu Nombre, y se diga siempre: El Señor de los ejércitos es el Dios de Israel, y la casa de su siervo David permanece estable delante de él. 24 Permaneatque et magnificetur nomen tuum usque in sempiternum, et dicatur: Dominus exercituum Deus Israël, et domus David servi ejus permanens coram eo.
25 Puesto que tú, Señor Dios mío, revelaste al oído de tu siervo que quieres fundarle una casa; y por eso tu siervo se atreve a presentar delante de ti esta súplica. 25 Tu enim, Domine Deus meus, revelasti auriculam servi tui, ut ædificares ei domum: et idcirco invenit servus tuus fiduciam, ut oret coram te.