jueves, 19 de noviembre de 2026 ✠ Santa Isabel de Hungría, Viuda

La Profecía de Jonás

Jonás, Capítulo IV

Jonás, afligido al ver que no se había verificado su profecía, se desea la muerte; pero el Señor le reprende, y le instruye y saca de su error.

1 Empero Jonás se afligió mucho, y se incomodóa. 1 Et afflictus est Jonas afflictione magna, et iratus est:
2 É hizo oración al Señor, diciendo: Ruégote que me digas, oh Señor, ¿no es esto lo mismo que yo me recelaba, cuando aun estaba en mi país? No por otra razón me cautelaba, huyendo a Tarsis. Porque yo sé bien que tú eres un Dios clemente y misericordioso, sufrido y piadosísimo, y perdonador de los pecadosb. 2 et oravit ad Dominum, et dixit: Obsecro, Domine, numquid non hoc est verbum meum cum adhuc essem in terra mea? propter hoc præoccupavi ut fugerem in Tharsis: scio enim quia tu Deus clemens et misericors es, patiens et multæ miserationis, et ignoscens super malitia.
3 Ahora bien, Señor, ruégote que me quites la vida, porque para mí es ya mejor morir que vivir. 3 Et nunc, Domine, tolle, quæso, animam meam a me, quia melior est mihi mors quam vita.
4 Y respondió el Señor: ¿Y te parece a ti que tienes razón para enojarte? 4 Et dixit Dominus: Putasne bene irasceris tu?
5 Y saliose Jonás de Nínive, e hizo alto al Oriente de la ciudad; y formándose allí una cabaña, vivía dentro de ella, esperando a ver lo que acontecería a la ciudad. 5 Et egressus est Jonas de civitate, et sedit contra orientem civitatis: et fecit sibimet umbraculum ibi, et sedebat subter illud in umbra, donec videret quid accideret civitati.
6 Había el Señor preparado una hiedrac, la cual creció hasta cubrir la cabeza de Jonás para hacerle sombra, y defenderle del calor. Estaba Jonás muy fatigado, y recibió grandísimo placer de aquella hiedra. 6 Et præparavit Dominus Deus hederam, et ascendit super caput Jonæ, ut esset umbra super caput ejus, et protegeret eum (laboraverat enim): et lætatus est Jonas super hedera lætitia magna.
7 Y al otro día al rayar el alba, envió Dios un gusanillo que royó la raíz de la hiedra, la cual se secó. 7 Et paravit Deus vermen ascensu diluculi in crastinum: et percussit hederam, et exaruit.
8 Y nacido que hubo el sol, dispuso el Señor que soplase un viento solano que quemaba: heria el sol en la cabeza de Jonás, quien se abrasaba y se deseaba la muerte, diciendo: Mejor me es morir que vivir. 8 Et cum ortus fuisset sol, præcepit Dominus vento calido et urenti: et percussit sol super caput Jonæ, et æstuabat: et petivit animæ suæ ut moreretur, et dixit: Melius est mihi mori quam vivere.
9 Pero el Señor dijo a Jonás: ¿Crees tú razonable el enojarte por causa de la hiedra? Y respondió él: Razón tengo para encolerizarme, hasta desear mi muerted. 9 Et dixit Dominus ad Jonam: Putasne bene irasceris tu super hedera? Et dixit: Bene irascor ego usque ad mortem.
10 Y dijo el Señor: Tú tienes pesar por la pérdida de una hiedra, que ningún trabajo te ha costado, ni tú la has hecho crecer; pues ha crecido en una noche, y en una noche ha perecido. 10 Et dixit Dominus: Tu doles super hederam in qua non laborasti, neque fecisti ut cresceret; quæ sub una nocte nata est, et sub una nocte periit:
11 ¿Y yo no tendré compasión de Nínive, ciudad tan grande, y en la cual hay más de ciento veinte mil personas, que no saben aun discernir la mano diestra de la izquierda, y un gran número de animales? 11 et ego non parcam Ninive, civitati magnæ, in qua sunt plus quam centum viginti millia hominum qui nesciunt quid sit inter dexteram et sinistram suam, et jumenta multa?
archive.org
Página de la edición de Barcelona, 1884