Epístola primera del apóstol san Pablo a los Thessalonicenses
1 Tesalonicenses, Capítulo III
Consuelo del apóstol al saber por Timoteo la constancia de los Thessalonicenses en la fe de Jesucristo.
1 Por cuyo motivo no pudiendo sufrir más el estar sin saber de vosotros, tuvimos por bien quedarnos solos en Atenas: 1 Propter quod non sustinentes amplius, placuit nobis remanere Athenis, solis:
2 Y despachamos a Timoteo hermano nuestro, y ministro de Dios en la predicación de el Evangelio de Jesucristo, para confirmaros, y esforzaros en vuestra fe: 2 et misimus Timotheum fratrem nostrum, et ministrum Dei in Evangelio Christi, ad confirmandos vos, et exhortandos pro fide vestra:
3 Á fin de que ninguno se conturbe ni bambalee por estas tribulaciones: pues vosotros mismos sabéis que a esto estamos destinados. 3 ut nemo moveatur in tribulationibus istis: ipsi enim scitis quod in hoc positi sumus.
4 Porque ya cuando estábamos con vosotros, os predecíamos que habíamos de padecer tribulaciones, así como ha sucedido, y tenéis noticia de ello. 4 Nam et cum apud vos essemus, prædicebamus vobis passuros nos tribulationes, sicut et factum est, et scitis.
5 Por esto mismo no pudiendo ya sufrir más, envié a informarme de vuestra fe: temiendo que el tentador os hubiese tentado, y se perdiese nuestro trabajo. 5 Propterea et ego amplius non sustinens, misi ad cognoscendam fidem vestram: ne forte tentaverit vos is qui tentat, et inanis fiat labor noster.
6 Pero ahora que Timoteo regresado acá de vosotros, nos ha traído nuevas de la fe y caridad vuestra, y como conserváis siempre buena memoria de nosotros, deseando vernos, igualmente que nosotros os deseamos ver también: 6 Nunc autem veniente Timotheo ad nos a vobis, et annuntiante nobis fidem et caritatem vestram, et quia memoriam nostri habetis bonam semper, desiderantes nos videre, sicut et nos quoque vos:
7 Con eso, hermanos, hemos tenido gran consuelo a vista de vuestra fe, en medio de todas nuestras necesidades, y tribulaciones, 7 ideo consolati sumus, fratres, in vobis in omni necessitate et tribulatione nostra, per fidem vestram,
8 Porque ahora podemos decir que vivimos, puesto que vosotros estáis firmes en el Señor. 8 quoniam nunc vivimus, si vos statis in Domino.
9 Y en efecto, ¿qué acción de gracias bastante podemos tributar a Dios por vosotros, por todo el gozo que experimentamos por vuestra causa delante de nuestro Dios? 9 Quam enim gratiarum actionem possumus Deo retribuere pro vobis in omni gaudio, quo gaudemus propter vos ante Deum nostrum,
10 Esto es lo que nos hace rogarle día y noche con la mayor instancia, que nos permita pasar a veros, y acabar las instrucciones que faltan a vuestra fe. 10 nocte ac die abundantius orantes, ut videamus faciem vestram, et compleamus ea quæ desunt fidei vestræ?
11 ¡Oh! quiera el Dios y Padre nuestro, y nuestro Señor Jesucristo dirigir nuestros pasos hacia vosotros. 11 Ipse autem Deus, et Pater noster, et Dominus noster Jesus Christus, dirigat viam nostram ad vos.
12 Entre tanto el Señor os multiplique, y aumente vuestra caridad recíprocamente, y para con todos, tal cual es la nuestra para con vosotros: 12 Vos autem Dominus multiplicet, et abundare faciat caritatem vestram in invicem, et in omnes, quemadmodum et nos in vobis:
13 Á fin de fortalecer vuestros corazones en santidad y ser irreprensibles delante de Dios y Padre nuestro, para cuando venga nuestro Señor Jesucristo con todos sus santos. Amen. 13 ad confirmanda corda vestra sine querela in sanctitate, ante Deum et Patrem nostrum, in adventu Domini nostri Jesu Christi cum omnibus sanctis ejus. Amen.