jueves, 19 de noviembre de 2026 ✠ Santa Isabel de Hungría, Viuda

Epístola segunda del apóstol san Pablo a Timoteo

Advertencia del traductor

San Pablo en la carta anterior había dado esperanzas a Timoteo de que volvería a Éfeso; pero como Neron le puso preso en Roma, por haber convertido, como dice el Crisóstomo, a algunos familiares del mismo César (Hom. 46, in Acta Apost.), no pudo cumplir su palabra. Desde la cárcel, pues, le escribió esta carta, que, según dice el Crisóstomo, puede mirarse como el testamento del grande Apóstol; y la escribió no solo para darle cuenta de todo, y pedirle que viniese cuanto antes a verle en compañía de Marcos, sino también para darle utilísimos documentos sobre la manera de portarse en Éfeso. No sabemos si Timoteo tuvo el consuelo de encontrar vivo en Roma a su padre y maestro. Fue escrita, pues, esta carta hacia el año 67 de Jesucristo: poco antes de padecer el martirio; al cual parece que aluden las palabras del versículo 6 del capítulo IV.

2 Timoteo, Capítulo I

Exhorta a Timoteo a predicar intrépidamente el Evangelio, para manifestar mejor su fe. Acuerda que Cristo destruyó la muerte. Dice que algunos de Asia le abandonaron en Roma; y elogia a Onesíforo.

1 Pablo apóstol de Jesucristo por voluntad de Dios, según la promesa de vida que tenemos en Jesucristo: 1 Paulus Apostolus Jesu Christi per voluntatem Dei, secundum promissionem vitæ, quæ est in Christo Jesu,
2 A Timoteo hijo carísimo, gracia, misericordia, y paz de parte de Dios Padre, y de nuestro Señor Jesucristo. 2 Timotheo carissimo filio: gratia, misericordia, pax a Deo Patre, et Christo Jesu Domino nostro.
3 Doy gracias a Dios, a quien sirvo a ejemplo de mis mayores con conciencia pura, de que sin cesar hago memoria de ti en mis oraciones, noche y día, 3 Gratias ago Deo, cui servio a progenitoribus in conscientia pura, quod sine intermissione habeam tui memoriam in orationibus meis, nocte ac die
4 Deseoso de verte, acordándome de tus lágrimas en nuestra despedida de Éfeso, para bañarme de gozo, 4 desiderans te videre, memor lacrimarum tuarum, ut gaudio implear,
5 Como que tengo presente aquella tu fe sincera, la cual primero se vio constantemente en tu abuela Loide, y en tu madre Eunice, y estoy cierto de que igualmente está en ti. 5 recordationem accipiens ejus fidei, quæ est in te non ficta, quæ et habitavit primum in avia tua Loide, et matre tua Eunice, certus sum autem quod et in te.
6 Por cuya causa te exhorto, que avives la gracia de Dios, que reside en ti por la imposición de mis manos. 6 Propter quam causam admoneo te ut resuscites gratiam Dei, quæ est in te per impositionem manuum mearum.
7 Porque no nos ha dado Dios a nosotros un espíritu de timidez; sino de fortaleza, y de caridad, y de templanza y prudencia. 7 Non enim dedit nobis Deus spiritum timoris: sed virtutis, et dilectionis, et sobrietatis.
8 Por tanto no te avergüences del testimonio de nuestro Señor o de confesar su fe públicamente, ni de mí que estoy en cadenas por amor suyo: antes bien padece y trabaja a una conmigo por el Evangelio con la virtud que recibirás de Dios: 8 Noli itaque erubescere testimonium Domini nostri, neque me vinctum ejus: sed collabora Evangelio secundum virtutem Dei:
9 El cual nos libertó, y llamó con su santa vocación, no por obras nuestras, sino por su mero beneplácito, y por la gracia, que nos ha sido otorgada en Jesucristo antes de todos los siglos, 9 qui nos liberavit, et vocavit vocatione sua sancta, non secundum opera nostra, sed secundum propositum suum, et gratiam, quæ data est nobis in Christo Jesu ante tempora sæcularia.
10 Y que se ha manifestado ahora por el advenimiento de nuestro Salvador Jesucristo, el cual ha destruido la muerte, y al mismo tiempo ha sacado a luz la vida y la inmortalidad por medio del Evangelio: 10 Manifestata est autem nunc per illuminationem Salvatoris nostri Jesu Christi, qui destruxit quidem mortem, illuminavit autem vitam, et incorruptionem per Evangelium:
11 Para el cual fui yo constituido predicador, y apóstol, y doctor de las naciones. 11 in quo positus sum ego prædicator, et Apostolus, et magister gentium.
12 Por cuyo motivo padezco lo que padezco, pero no me avergüenzo. Porque bien sé de quién me he fiado, y estoy cierto de que es poderoso para conservar mi depósitoa hasta aquel último díab. 12 Ob quam causam etiam hæc patior, sed non confundor. Scio enim cui credidi, et certus sum quia potens est depositum meum servare in illum diem.
13 Ten por modelo la sana doctrina, que has oído de mí con la fe, y caridad en Cristo Jesús. 13 Formam habe sanorum verborum, quæ a me audisti in fide, et in dilectione in Christo Jesu.
14 Guarda ese rico depósito por medio del Espíritu Santo, que habita en nosotros. 14 Bonum depositum custodi per Spiritum Sanctum, qui habitat in nobis.
15 Ya sabes cómo se han apartado de mí todos los naturales de Ásia que estaban aquí en Roma, de cuyo número son Figelo, y Hermógenes. 15 Scis hoc, quod aversi sunt a me omnes, qui in Asia sunt, ex quibus est Phigellus, et Hermogenes.
16 Derrame el Señor sus misericordias sobre la casa de Onesíforo: porque me ha consolado muchas veces, y no se ha avergonzado de mi cadena: 16 Det misericordiam Dominus Onesiphori domui: quia sæpe me refrigeravit, et catenam meam non erubuit:
17 Antes luego que llegó a Roma, me buscó diligentemente, hasta que me encontró. 17 sed cum Romam venisset, sollicite me quæsivit, et invenit.
18 El Señor le conceda hallar misericordia delante de él en aquel día grande del juicio. Cuantos servicios me prestó en Éfeso, tú lo sabes bien. 18 Det illi Dominus invenire misericordiam a Domino in illa die. Et quanta Ephesi ministravit mihi, tu melius nosti.
archive.org
Página de la edición de Barcelona, 1884